viernes, 18 de enero de 2013

Palabras para Bolivia.


MI PAÍS (Bolivia)
Este país tan solo en su agonía,
tan desnudo en su altura,
tan sufrido en su sueño,
doliéndole el pasado en cada herida.
Su nostalgia se pierde
más allá de la piedra;
su metal designado estuvo ya en la sangre,
ardiendo en el destino de su nombre.
De donde el río oscuro
que hace a su rostro duro como el aire,
hondo como el silencio de Ias rocas?...

Este país sin nadie que acompañe
su tristeza,
sin mano que detenga
el viento de odio
que corre por sus calles.

En sus mejillas
hay lágrimas que bajan solitarias,
imágenes que horadan su pupila,
despavorido asombro de la historia.

Su corazón oculto
se ha gastado en la muerte;
sólo queda un hueco,
una negra caverna de gusanos.

Este país tan mío,
ha descendido al fondo de la pena...


Asì lucen estos versos del poeta Boliviano Gonzalo Vásquez Mèndez, he tenido que copiar todo el poema porque me parece extraordinario, realmente es la descripción perfecta si la hermanamos con una frase de “Animal de ciudad” un grupo rock muy reconocido aquì y que tengo el privilegio de tener como amigos, cantan refierièndose a Santa Cruz: “…Es una ciudad adolescente…”; pero por momentos todo el país parece adolescente.

Bolivia, tan solo en su agonía, tan desnudo en su altura, tan sufrido en su sueño, doliéndole el pasado en cada herida… es maravilloso, ojalà tarde mucho en americanizarse o mirarse en el desastre europeo, le falta para seguir los pasos del mundo pero ojalà sea el mundo quien pierda un poco paso.

Me voy feliz, con ganas de volver, dejo amigos, esperanza y un poquito de mi mùsica, me llevo un trocito de alma de este paìs que aunque llora y ríe en silencio luce mirada valiente, sencilla y transparente y que ha tenido el valor de decirle al pueblo que la coca cola està llegando a su fin y que lo siguiente es el reinado del Mocochinchi (bebida tradicional boliviana).
Esto amigos y bajo mi punto de vista… es lo que màs se parece a un paìs donde se miran a sí mismos, donde luchan por su realidad y donde las mentiras son mentiras de verdad.

Sí, me voy de aquí sin visitar Uyuni, otra maravilla del mundo pero ni el tiempo ni el dinero me respetan así que, será para la próxima.

Mañana a las 17.30h. levanto el vuelo hacia una ciudad que ardo en deseos de pisar, de robarle un cachito de ese tanto que dicen que tiene, Buenos Aires me espera el domingo por la mañana y tengo tantas ganas de ella que me erizan la piel las horas que me faltan para llegar y levantarle la falda.

Nos besamos desde Baires.

Salud!!

Santa Cruz (Bolivia) viernes 17 de Enero de 2013 son as 10 da mañá.

martes, 8 de enero de 2013

La Paz, ben de altura.

La Paz; esa ciudad que vive màis cerca do ceo que da terra con nombre e aspecto tranquilo con aire un chisco desordenado e onde andar a correr asfixia, e certo, a ciudad està a 3700 metros de altitud e a min polo menos afèctame; viña advertido que a xente era tìmida pouco faladora e moi reservada...pero amigos para min moi ben digamos que... rebièn! encontreime con xente encantadora e... a mùsica è moi importante eiquì, hasta comprei un charango que prometo saber tocar...

Das cousas que màis me gustan de Bolivia...è que moi barato, polo menos na Paz, podes comer por vinte bolivianos (unhos dous euros e pouco...) podes tomar un jack daniels por vintesete, està ben, que pasa... que cheguei fai tres días e xa necesito cambiar, esperarei hasta o viernes porque mañà teño unha reuniòn pra poder tocar eiquì asi que debo de esperar, non è moi grande...a ver... non é coma Goo, ten case un millòn de habitantes pero xa a repasei e non è o meu lugar pra vivir, gùstame pra visitar e pra cantar pero non para vivir.  Outra cousa moi distinta è o hostel onde estou hasta mañá, púdome quedar a cabeza ben descansada... mimadriña vaia descontrol, chámase Loki pero deberíanlle cambiar a "i" por unha "o" tería o nombre que merece, còntovos esi por encima pa que vos riades por non chorar.

Cheguei o viernes a verdà por casualidad aìnda que o meu inconsciente sabìa que era fin de semana e podìa ser unha boa opciòn chegar e tomar unha cerveciña e contar un conto con calquera que estuvera por alì e asì seguir aprendendo cousas; chego polas dez da noite e na recepciòn habìa un pila rapaces e rapazas... esi coma min pero de dezaoito a vinteùn anos mais ou menos...jiji! a verdà e que xa no me gustou un carallo porque aínda que sabedes que eu de festa compìtolle a calquera aínda que teña vinte...de momento claro, pero non me gustou porque non ando buscando eso, preciso dalgùn xeito estar moi a gusto,sin nadie que me acelere e moi na miña idea, pois o caso e que fixen o Check in (que ben me quedou eso, é que ahora sei idiomas ou que pensas...) sí o ingreso, deixei a mochila na habitación e dispúxenme a refrescarme cunha paceña, enténdaseme ben...unha cerveza, subo ò bar e.....buuuuuu... as hormonas andaban en bicicleta pero moi á prisa...unha barbaridá, eu con cara de circustancia pido a cerveza,  na barra dúas camareras e dous individuos que dos catro non se sabìa cal deles era o que máis dosis de cocaìna levaba na cabeza...pero onde carallo me metìn!!!... pùxenme a falar cun Chileno que tiña a misma cara ca min...sì, esa como de que carallo fago eiquì (non sei en chile como dice eso...) pero que pensaba o mismo ca min seguro...acabei a cerveza a correr e funme deitar...eran polas doce da noite e o viaxe hasta eiquì fora...deixèmolo en pesado.

Erguinme às 9 da mañá e salín ver o pueblo e moi ben, xa vos dixen... entrañable, distinto..., estuven todo o dìa por eí, nun comentario puxen que unha señora me advertiu dun peligro...pois esí rápido cóntovos que era unha zona onde o tráfico de drogas e armas xogaba en primeira división...entendido?...jj! sí foi boa idea non achegarse; volvín "al lugar de las noches perdidas...y los días también...) eran as sete da tarde... era sábado e a verdá e que a min prestàbame tomar unha copa e ver a noite paceña pero non no hostel...entrei e na recepción se a noite anterior había dez rapazes elí había cincuenta...ahá! dixen..ahora sí que se armou...funme duchar e despois fun cenar ca compañeira de litera que é du Brasil de Espiritu Santo (non terían outro nombre tamén que poñerlle ó pueblo oh!...)cenamos unha pizza ben rica por certo e volvemos, eran as nove e pico da noite, subimos ó bar e... as hormonas deixaron a bicicleta do día anterior non sei onde... aquelo era como dicen os Auténticos Decadentes un thunami hormonal...mimadriña que loucura, nin nos meus mellores tempos e despois que eu estou tolo..., xente pola barra tirando cerveza pola cabeza... eran as dez da noite!! eu decía pero logo... cando sean as 4 da mañá daranlle a volta o hostel...o caso é que tomei dous Jack Daniels que xa deixei o Dic, ahora gústame iste...por se queredes apuntar nunha berza para cando chegue jj! e marchei pa cama, si si pa cama reventábame a cabeza, teño que decir que o tema da altura é incómodo.

Chego á habitación e ...oh sorpresa!!... un pequeno durmindo na miña cama...home non me jodas...non podía ser unha pequena...en fin...vouno despertar e claro...borracho coma unha nasa...- a ver oh! érguete deí que esa a miña cama... faláballe galego íbame entender igual...deino levantado...adivinei cal era a súa cama e deiteino elí...prepárome, busco música pa durmir etc... apago a luz e ós cinco minutos sinto un ruido, saco os cascos...e... non estaba o pequeno chamando ó Julio...(vomitando pos que entendan...) canimal... e boa verdá.. . o que con pequenos se deita...xa sabedes o refrán... pero por se acaso...cagado se levanta!!! me cago no pequeno de...!! a miña cabeza no daba máis, doíame...fun chamar a da recepción, chegamos e.... un panorama maravilloso...limpou como pudo a pobre da muller pero claro quedou un cheiro toda a puta noite...estupendo, despois chegaron dúas finolis...uy que mal huele!...non huele que cheira lles dixen...non entenderon a gracia...e acabei por intentar durmir ó final conseguino, e... así acabei a noite.

Pero para mellorar todo esto onte fomos cenar Caroline e máis eu a un sitio....jujuju! que lujo, que maravilla que cousa máis genial con música en directo por supuesto, cenamos e bebemos hasta que nos cansamos por... ó cambio, vinte euros e pra rematala dous tipos dos cales xa son fan incondicional a dúas guitarras e facendo percusión cos pés e cantando salsa, boleros...que maravilla que honor escoitalos, non minto se vos digo que facía MOITOS ANOS que non vía algo tan genial, como me gustaría que os escoitarades, este jueves volven estar e por suposto que imos volver, dígovos de verdá que me pareceron tan grandes...a xente posta de pé!!!.... como disfrutamos. E...así é de momento a miña estancía boliviana, mañá me diran onde podo tocar e xa vos irei contando...

A próxima entrada será en castellano (penso...) aínda que lle collín o gusto a escribir como falo jj! estas cousas contadas en castellano non teñen gracia, a que non??,pero así poden entendelo moitos amigos que teñen a desgracia de non conocer o galego.

PD. Un día ei de facer un relato sobre as lenguas do país porque aínda que pareza incríble para o mundo sólo existen o vasco e o catalán e vasco sobre todo...eso algo quere decir...xa falaremos.


La Paz, 6 de xaneiro de 2013 son as 11 da noite.

















viernes, 4 de enero de 2013

Sentado á beira do Titicaca

" La vida hay que vivirla,
 también saberla sufrir,
   buscar quien te empuje a seguirla,
     llorarla hasta hacerla reir " .


          Puno, 4 de xaneiro son as 11.50 da mañá

jueves, 3 de enero de 2013

Me duele Perú


Quizás sea un tipo débil aunque os puedo asegurar que me estoy haciendo muy fuerte pero me vuelvo a escapar de otro país y otra cultura con millones de lágrimas en los ojos, no consigo evitarlo, hoy de nuevo tomo otro camino hacia otro lugar, me llevo cientos de historias en el corazón, miles de cosas e ideas que escribir y millones de besos y abrazos que me han acompañado por los caminos de esta tierra.

Perú es un lugar para visitar, es muy lindo como país pero no me ofrece ya nada más como cultura, creo que he respirado muy de cerca su aliento y ya es suficiente, he adivinado como son los peruan@s y debo de seguir mi bendita locura hacia el sur… que como son los peruan@s?...,lo escribiré de una forma más seria el día que no los tenga tan presentes, pero sinceramente este país me ha marcado mucho… pero mucho y con permiso…no por lo peruan@s aunque los volveré a besar si regreso.

Me encantaría ser un poco fotógrafo para inmortalizar momentos inolvidables como los de ayer a noche, pero es que soy tan desastre que ni he bajado unas escaleras para coger mi cámara y tenernos de por vida, pero bueno… os puedo asegurar que mis mejores fotografías no están ni estarán en ninguna cámara de fotos.

No me apetece escribir más, estoy triste pero se me pasará.

Un biko moi grande para todos.

Arequipa, 3 de xaneiro de 2012 son as 6 da tarde.

domingo, 30 de diciembre de 2012

Cusco, época de lluvia.

Levo aquí case dez días e xa me cansei sobráronme creo que sete, Cusco é un sitio pra ver pero nun par de días... listo, eu aguantei máis por outras circustancias que algún día contarei; non me gusta moito, é demasiado turístico para o meu gusto e eso que anduven pouco por eses lares pero é imposible, acabo de chegar ahora da praza de armas e toda a plaza está chea a maioría argentinos, tamén no hostel.

Como dixen onte, o castro de Santa Tecla peruano (Machupichu)...a verdá non é por darvos envidia nin cousa ningunha pero é un sitio ó que hai que ir unha vez na vida, xa sabedes que a min eso das pedras, monumentos y etc...pois non e vai moito, pero non son as pedras nin a historia dos que viviron alí, é o lugar onde está, dígovos de verdá que se me puxeron os pelos de punta, non se pode explicar, hai que estar alí pra velo, nin fotos nin carallos, as fotos que tamèn sabedes que ni fú ni fá pra min non dicen nada, pero nada!, e eso que tuvemos un día de auga para dar e regalar, non parou un momento en todo o puto día pero mereceu a pena desde logo.Cóntovos así rápido o tour:

 O primeiro día empezou polas 7 da mañá, viñéronnos buscar ó hostel salimos praló dous colombianos, unha de California, dous autralianos, tres chilenos, un navarro e unha italiana (parexa) e pa completala, dous chinitos, que ó final compartín días con eles, xa vos contarei...
Chegamos a 4350 metros de altura pra facer un descenso de 3 horas en bibicleta cousa que me flipou, facía 15 anos que non subía nunha pero é que...ó ser cara baixo...axudar axuda, foi genial!, o caso é que chegamos alí e... un frío... chovendo coma se a tiran a baldes, eu decía vaiche boa...bueno..., salimos e cando ibamos baixando pero cando levábamos unha hora baixando cambiou un pouco o clima, deixou de chover e hasta salíu o sol, as vistas impresionantes, claro as carreteras están un pouco...esi... como o carallo, hai que cruzar "ríos" ten partes de terra etc..., bueno pois os chinitos moi emocionados eles e sobre todo un, baixaba  jiji jaja...yo tadelanto me vuelvo a frenar tumba taramba...que chegamos a unha zona de obras e o chinito máis tonto porque listos ningún dous eran eh!, todos frenando e el dando pedal...cruzou o riachuelo e topouse cunha pedra e...pum! ala...o chinito polo aire...caiu coma un sapo tal cual, eu dixen...matouse...dalí a un momento levántase esi con cara de que vaia ostia me metín..., poñer puxo a cara coma un cristo, canimal...montárono na furgoneta e ala.... eu e o navarro non dábamos aguantado ca risa...jjajaa!!. Pero pa que vexades que son boa persona, eu díxenlle ó guía que despois... na noite eu iba con eles o médico en Santa Teresa, un pueblo no medio da nada entre montes que dicen que é impresionante...non sei qué... si oh! se ven a Ferrería do Incio flipan, o que pasa é que estes palanganas véndeno tan ben que...uh! que bonito...si home si.
Marchamos os chinitos e eu acompañados dun Irlandés e dunha sueca (Marlene)...encantadora que falaba un pouco de español nun coche, o tonto neste caso... eu, tuven que ir na maleta (teño un video ben gracioso), e fómonos cara Santa Teresa famosa.
Fomos ó médico, despois cenar e pa cama,  e xa me ves a min durmindo nunha habitación cun irlandés que non deixaba de fumar marihuana, unha sueca ben salada e os dous chinitos, un ca cara coma un cromo e o outro a bicos nil (é verdá) jajaja! moito me rin. Estuvemos un cacho falando desto e daquelo...ó final quedamos falando a sueca e eu porque os outros durmían.
Ah!... a sueca eu quedamos en que... había que madrugar.

O segundo día, andar polo monte..., o que me facía falta, eu que son do monte vanme aprender a andar por el??, estaría boa...o caso é estuvemos andando tres horas de mañá e tres de tarde, están tolos, non me volven pillar noutra, sí moi bonito e tal..., ó Manolo da Nuria seguramente lle encantaría...plantas raras e esas cousas...pero e min... xa ves... o caso é que cheguei ben canso a Aguas Calientes, un sitio que se non fora polo Machupichu non existiría, para min horrible, sólo bares hoteles e restaurantes...en fin...cenamos e volvemos pa cama os mismos do día anterior, os chinitos non viñeron andar porque o menos tonto deles tiña mal de altura tamén ou non sei que (eso porque mo traduciron...) eu díxenlle que masticara folla de coca, miroume cunha cara...de chino...o caso é que estábamos na misma situación que o día anterior, o irlandés fumando marihuana, os chinitos acariñándose (non eran gays...creo) e a sueca e eu acabamos falando ...moi ben.
Ah! a sueca e eu volvemos acordar que había que madrugar.

Terceiro e último día, subida xa a Macupichu, ás cinco da mañá en pié, ala...esi.... pa empezar ben o día, chovendo...pero a mares...ó final tuvemos que coller un autobús que te leva polo único camiño que hai, é un camiño de terra, os microbuses teñen que parar nas curvas se ven outro de frente, e curioso... Seguía chovendo...buff!, entramos, eran polas 7 da mañá, o guía empezou a explicar a historia... pero chover seguía chovendo por nós que era unha maravilla...anduvemos para un lado pro outro, unha niebla... non se vía nada... oye pois pa completar os tres días non está mal...ay que joderse...decía eu polo baixo. Eí polas 9 empezou a aclarar e hasta deixou de chover un pouco pero seguía chispeando...amigo entonces a min puxéronseme os pelos de punta, é que...que importa que vos diga, non é comparable a nada, e que o lugar onde está é...non sei..., para min foi das cousas máis impresionantes que vin na miña vida.

Eu salín antes có resto porque pedín irme nun tren hasta Huyantaitambo (2 horas) para chegar antes a Cusco, e que tiña estar, chego a estación e...ala...premio...retraso..porque caiu unha barroncada na vía, dúas horas máis... por fin salgo e chego a Huyantaitambo e en principio alí íbame esperar alguén pra coller ou autobús e traerme a Cusco cun cartel co meu nombre... eso eche ben curioso sales por unha cancela e unha pila de xente con nombres nun papel...jajaja! eu nunca o vira...o caso e que alí non había nadie co meu nombre...
xa me ves a min negociando un autobús, paguei pouco pero fun sentado no suelo, o caso é que cheguei ó hostel e por pouco teño que durmir no sofá... en serio, non había camas...doume conta que por aquí hai que ser un pouco chantajista e púxenme a falar ca da recepción...é boa rapaza é conseguiume unha cama desfeita..pero unha cama...xa llo pagarei. Era sábado tomei unha copa con Rodolfo e demáis xente... e pa cama como unha persona adulta, ademàs gústame ir aquí a un parque (parque de San Francisco) tocar tódalas mañás e como era domingo prestoume moito.

E así foi a miña ruta do Machupichu, ah! ó final descubrín que a sueca estaba liada co que fumaba marihuana e cos chinitos eran Coreanos jijiji!

Boas noites!

PD. Teño que decir que hoxe estou un chisco triste, marchou para seguir camiño a miña media....non sei se naranja...pero a miña media, algún día vola presentarei nunha canción.

Cusco, 30 de noviembre son as 19.43h.


miércoles, 26 de diciembre de 2012

“Tengo una vida llena de regalos y un balcón lleno de silencios”


“Tengo una vida llena de regalos y un balcón lleno de silencios”; esta frase que quizás haya escuchado en el aire, haya leído o no sé si he soñado…el caso es que está en total acuerdo conmigo y la pongo como cabecera de esta nueva entrada porque me dá pie a escribir otra frase que he leído en un texto de mi amigo Vilaro Pombo, dice que “la vida es bella, pero hay veces que se lo tiene muy creído” y es cierto, sabéis de sobra que mí vida es bella, preciosa y ahora no tiene más bonita que ser pero como la de todos a veces duele y a veces ríe.

He llorado y no me dá vergüenza decirlo, pensaba que como durito rocanrolero ese día en el que he pasado 31 años de mi vida siempre muy al lado de los míos iba a ser más fácil, no lo ha sido, lo he pasado increíble, pero he llorado, y aunque nunca me he sentido fuera del mundo fué fácil llegar al límite de esta mi locura premeditada, porque si alguno lo habéis sentido, no sé si desde tan lejos, es algo que te dispara muy a bocajarro y lo cierto es que os he echado mucho de menos incluso a la gente que ese día nunca veía pero que sabía que estaba cerca, digamos que más cerca, aún así ese día he besado, he abrazado y he muerto de risa.

El día comenzó tarde eran como la una de la hora del almuerzo en Perú y decidimos ir a comprar algo para alimentar un poco más la noche en la barbacoa que el hostel nos había prestado (fixérona boa…)en principio íbamos a ser como doce…acabamos como veinte…cada uno se compró lo suyo eso si...,el comienzo fué dificil pues no teníamos como encenderla, buscamos en mil sitios alcohol de ese que venden en muchos bares nocturnos…si…ese de 96 grados…pero al parecer les está prohíbido venderlo (cousa que non entendo…), el caso es que fuimos Leo (Paris) y yo a la busca de la cosa y después de recorrer medio Cusco y no encontarlo porque todas las tiendas estaban a la defensiva , decidimos chantajear un pouco jiji! (non digo como...), y…dió su fruto,  en una farmacia nos lo vendieron por cinco soles (algo más de euro y medio), todo ok. Salimos pitando porque eran como las diez de la noche y la barbacoa estaba helada de frío, llegamos y un “brother” empleado del hotel no dejó que nosotros encendiéramos el fuego, entonces,  él un tipo experto “al parecer”en encender barbacoas se dispuso al trato y… ni puta idea básicamente lo mismo que yo si me pongo a arreglar relojes. Entonces yo y Rodolfo (de El Salvador; un tipo muy genial y al que algún día tendré el placer de prensentaros…) que éramos quien pedimos permiso al gerente del hostel para hacer la cena decidimos rellenar un poco más el vaso de vino y el que quiera comer que se busque la vida, teníamos música, pinchábamos a nuestro gusto y yo me fui acercando al portátil y me aposenté más o menos cerca del vino, de la música y de unos brasileñ@s encantadores… habíamos comprado para  Caroline, Rodolfo, Leo, Kim y yo dos chuletones de res pero de órdago jj! Junto a unas verduras que Rodolfo sabía que eran de lujo…cuando más o menos vimos que el fuego servía hechamos todo allí y………………………………………………………………………………………………………………………………………….como el vino alimentaba ya de tal manera la conversación entre todos, nos olvidamos de los chuletones, de las verduras …y Rodolfo se veía tan feliz como yo en la conversación, teníamos algo similar a aceitunas y eran un manjar… pasó el tiempo y los chuletones pues… acabaron bien morenos…más ó menos del color del carbón…las verduras desparecieron literalmente y yo la verdad... ni gota de hambre, eran casi las doce y todo el mundo feliz comiendo aceitunas y pan seco, pero todo dios feliz!, fue tan genial, tan distinto que no me podía creer que estaba viviendo algo tan especial entre todos…porque digan lo que digan todos los que ahí estábamos cuando llegaron las doce de la noche…nos abrazamos pero de una manera distinta a cuando se está con un grado de alcohol de más en la sangre…había algo que no sé explicar pero que era muy especial, no he llorado yo sólo. Cantamos y bailamos hasta que alguien dijo que había que ir a un sitio de esos de chin pum con base de lata…sí…una discoteca, fuimos y regresamos como pudimos pero regresamos que es lo importante.

Esta fué mi primera noche y la más distinta con canciones de navidad a miles de kilómetros de mi casa, sigo feliz y con ganas de besaros a todos pero todavía me quedan culturas que necesito probar y el camino sigue largo hacia el sur de la locura más bonita que quizás pueda vivir.

Que el fin del mundo nos pille bailando.

O biko máis grande para todos!!, e...non sei vos dixen pero... gracias por estar cerquiña de min tamén pola internet.

Cusco, 26 de navidad son as 10:07 da mañá.

miércoles, 19 de diciembre de 2012

Feliz fin do mundo.

Podería escribir esta entrada en castellano pero apetéceme facelo no meu galego que penso que é máis de verdá e ademáis se vén o fin do mundo que pille entre outras cousas falando galego...non é?.

Mañá vai facer un mes que marchei do meu lugar, o máis pequeno, e claro que o boto de menos... sei que el a min tamén. Este mes escapou dunha maneira tola, moi á prisa.

Hoxe foi un día triste, Laura marchou a Berlín e o meu camiño sigue de momento a Cuzco, alí definitivamente pasarei ás navidades, non vos vou mentir...sigo moi feliz pese a marcha dela pero sí que me dá un chisco de pena, vivimos moitas e moi bonitas cousas xuntos, ademáis de conocer a personas para seguir aprendendo compartimos pitos, tragos, mesa e mantel e non sabedes o que me alegra habela conocido; pronto nos volveremos a ver.

Aquí en Barranco noite tranquila ahora mismo ó ritmo de Manu Chao pero tranquila, mañá ás 14.30 salgo para Cusco, teño moitas horas, pero moitas...como vintecatro, a Máncora foron vinteunha, confío que non me arruguen esas tres horas de máis; alí espéranme amigos dos que xa estaban aquí en Lima, pode ser moi agradable; que se me dá morriña non estar por ahí nestes días...?? pois sí, non vos vou mentir pero tamén é unha prueba das moitas que estou pasando eiquí, necesitaba tanto vivir esta "bendita loucura"que nin tan sequera nos meus soños me podía imaginar que podería ser tal e como está sendo, de momento é mágico.

Non teño moito máis que contar, tampouco hoxe teño un día pra escribir pero como se acaba o mundo...deixo unhas letras por eiquí pra despedirme hasta que pase polo menos.

Bueno... vou ver quen invita a unha cerveziña...ah! por certo conocín a unha rapaza brasileira cun nombre que moito me gustou..."Indra", tamén conocín rapaces eh!, é que parece que sólo conozo mulleres pero non eh!...no no conozo de todo o que pasa é que...claro...eu prefiero un tono de voz femenina dependendo do momento...pero pra tomar un trago desde logo que tamén.

A ver...Jorge!!!...(o cociñeiro, músico tamén) a ver...unha cusqueña ou?...jajaja!...Xabi...que me decías...jajaja!... aprende idiomas oh!...no... é moi salao, ah! ya... es que ahora tengo que trabajar...bueno carallo...que es carallo? jajaja!... complicado de explicarcho ahora amigo...jaja!... oiche... llama a Jose que ese siempre se anima...jajaja!...es que me dijo que ayer se había pasado en los tragos...y que se iba a cama...buenoooo xa estamos se a abuela fuma ou deixa de fumar..., pois sabedes que... que vou eu sólo...non teño medo.... ai mira! acaban de chegar Neil, Yucu e Indra, Yucu, unha japonesa que te fai morrer ca risa jajaja!! e a brasileira que antes vos contei...biutiful!. Salud!

Bueno o dito...que xa nos falamos cando pase o do fin do mundo, xa me contades como vos foi...

Bikos e abrazos moi apretados pra todos!!