viernes, 7 de diciembre de 2012

Lima, que gris tan colorido.


Son as 5.19 p.m da tarde, teño que decir que uso un teclado raro por eso ô mellor vedes unhas tildes raras (non ten das outras) poñereille un sombreiro â letra que o precise que servirâ como til e alguna letra que non queda ben pero...e o que hai...jj.
Levanteime moderadamente ben, onte non sei como pero liâronme e acabamos bailando unha pila xente nun bar discoteca bocateria taxis policia rock and roll salsa mûsica andina.... un mezcladillo de carallo pero paseino moi ben, non viñemos moi tarde e ô chegar aînda contamos un conto fumando un pito no genial "jardin" que ten o hostel o aire libre, e espectacular a verdâ, teño historias pa contar...pero...incribles, David (Texas) ê un tipo impresionante, muy mîtico...jajaja!, canto nos rimos...
Bueno, ahora falando doutras cousas... Lima, ou o barrio de Barranco mais ben de momento ê perfecto para estar, para quedarse e… hasta pa vivir, ê unha mezcla de conto entrañable sonando nun vinilo, en cada esquina que pisas encontras algo distinto, Laura (de Berlin) que ê pintora e estâ buscando inspiraciôn tamên por eiquî… dîceme que lle da moita pena sôlo de pensar que ten que marchar dentro de dûas semanas, a verdâ e que e moi agradable e sôlo de andar pola ehî a min vêñenseme moitas ideas a cabeza cousa que me alegra pero non sabedes canto...
Non sei como describir o color que ten a ciudâ… ten ese gris suave pero â vez cun colorido pero que vai moito con ela tamên moi suave, rojos, verdes …. pero non son rojos e verdes de ahî… son como descoloridos , son preciosos… e que estâ todo como no mismo contexto, a xente… as casas... non existe ningûn "edificio sin alma" como dî Laura, (algûn si)..os edificios sin alma son as torres de mil pisos parriba ou bloques de edificios…tamên hai moitas flores por todos lados e realmente precioso, perfectamente vivirîa un larga temporada eiquî... e que me gusta moito.
Como calquera gran ciudâ, hai certas zonas a certas horas que non ê recomendable andar cousa que incumplimos pero sôlo unhos momentos…hai que saber saberse administrar neses casos…jj
A comida…pois moi rica e…barata…digamos que por 6 soles (unhos 2 euros) tês un plato do dîa…moi ben a verdâ, durmo e almorzo por 9 euros mais menos e de momento todo moi ben nese aspecto…
A festa…pois ôs peruanos gûstalles a festa… si si, pero bastante eh!, case tanto coma min… baila paiquî baila palô que se tumba que se taramba que sei eu… ala…o carallo ê que xa te embelañaron e xa non te deixan sentar…no, ê genial.
Levaba sin ver un español …pois desde que salîn deî…hoxe apareceu un navarro de Pamplona, vive en Medellîn cunha beca ou non sei que…o tema ê que o envidio…porque xa vos dixen que Medellîn…. Pois ê outra cousa…e majo o chaval…de inglês imos os dous…mais ou menos… eu cando non entendo xa sabedes… digo… yeah yeah… e todo solucionado, posiblemente algunha vez me dirîan… eres tonto… e eu.. yeah yeah…pero bueno…ê algo que me deixa durmir perfectamente.
Agora teño o lado no outro pc un tipo encantador, fala un pouco castellano, ê da Repûblica Checa, tipo superior eh!, sempre se estâ rindo…jaja, mira… dîdolle…Miroslav!(ê como se chama)… ves…xa se estâ rindo –jajaa!, e moi salao…gûstalle a cerveza… buuuf!! Pero sabe mexar…
Rapazas…pois hai moitas… todas moi guapas ê moi saladas… digo no hostel, temos todos unha bonita relaciôn…
Bueno… “uy que charla te dao…mañana hablas tû” como dice o outro, ah! por certo Sabina e Serrat… esos rojos capitalistas…estân seguindo a miña gira moi de cerca… si si… chego a Bogotâ…chegan eles ô dîa seguiente, voume a Medellîn… eles tamên… chego a Lima… eles chegaron o dîa antes… non poden vivir sin min…ah! E sabedes por ejemplo canto podîa costar unha entrada en Bogotâ?... pois 100 euriños de nada… mala polilla os foda!!!, e non me digades que non teñen a culpa… que sî… moita SÎ…  e voume calmar porque…bueno… Miroslav!!!...jajaja!, a ver… imos tomarlle algo??... jajaja!!...hablamo un pico mâs despasio…jjajajaa!!, que salao…, pois eso que xa vos deixo que me cansei de escribir…estou feliz…moi feliz… que me acordo moito de vôs… das miñas mulleres… da mamâ, da miña irmâ, das abuelas…e… de ti… si… tamên me acordo moito de ti.

E como estou no barrio de Vargas Llosa e non moi lexos da sûa casa dêixovos unha pequena frase que dixo e ca cal estou moi de acuerdo:

"Sólo un idiota puede ser totalmente feliz"

Boas noites para vôs, boas tardes por eiquî.

Lima, 7 de diciembre do 2012, son as 5.53 p.m

miércoles, 5 de diciembre de 2012

Lágrimas nunha "tarde típicamente bogotana"


Neste apéteceme escribir en galego normativo de Goo.
Mañá como sabedes cambio de cultura, de maneiras de vivir e ata quizás maneiras de sufrir, voume a Lima quizás hasta fin de ano, pode que as navidades as pase alí.
Buff...amigos... marcho de Colombia con lágrimas nos ollos, que máis queredes que vos diga,voume co corazón tan encollido... que non creo que me estenda moito..., lévome máis do que nadie pode imaginar...síntome moi afortunado de poder conocer semejante cultura e de facer verdadeiros amigos, sei que vou volver e sei que terei casa, cama e un plato quente na mesa, sigo sin palabras pa poder escribir o que sinto... a todos e cada un dos que me fixeron medrar un chisquiño máis como persona e ós que me fixeron saber a ciencia certa que o mundo está cheo que xente boa aínda que fillos de puta tamén hai pero son poucos e cobardes, a todos.... GRACIAS!!!! (ós fillos e puta tamén gracias que de todos se aprende...)
Quero facer mención especial a Wolf e familia, Andrés Correa, Paola, Carolina e Diana por darme todo a cambio de nada, por non deixarme acariñar en ningún momento a soledá e por facerme sentir un dos vosos.

E despídome cunha frase dunha nena de 7 anos para que teñades unha pequena idea da magia que desprende a xente xa desde nenos; vendo unha obra de títeres cun guión genial do meu amigo Mágico Herrera do Perú, ó acabar a función abriu un foro para que a xente opinara, Mágico comenzou o foro preguntando que entenderamos ca obra, esta nena levantou a mau e dixo:

“ Pues... yo entendí que... dá igual de que color, raza o país seamos si las personas se aman tienen que estar juntas ”.

Pois eso.

Mañá xa escribirei desde Lima.

Boas días.

Bogotá, miércoles 5 de Diciembre son as 10 da mañá.

viernes, 23 de noviembre de 2012

Colombia; primeiras horas....

Difícil es de describir la ciudad que me recibió el 20 de noviembre, la verdad es que no sé como hacerlo, de momento vivo en el barrio mas entrañable de la ciudad, el barrio de la Candelaria donde cuenta la historia que nació Bogotá y justo al lado de la plaza del Chorro, una placita tan increíble no sólo por su aspecto sino porque además, es donde  se juntan todas las noches músicos para tocar y cantar, es algo muy especial, evidentemente yo ya estuve en ese ambiente, sería un delito no acercarme... no tengo fotos aunque imagino que alguna podré conseguir porque lo cierto es que hay momentos en que dudas si hecharte a correr o cantarte otra más jj!, a partir de las 10 de la noche no es recomendable estar alborotando por allí porque como dicen se despiertan las aves nocturnas de vuelo raso y aunque yo no destaco por estranjero con dinero porque incluso he pasado por colombiano hasta que he abierto la boca jaja!, si que he notado miradas en la nuca pero yo creo que era porque anteayer había una chica preciosa (pero de verdad) allí y su compañero de vida no le estaba gustando como yo la miraba, nada grave porque al final nos hicimos amigos, ella y yo también nos hicimos amigos pero con la mirada jj!;  también es una plaza donde el mercado de vicios llama la atención por su naturalidad, lo cierto es que es sorprendente.
En el hostel comparto vida con mucha gente de Colombia, Alemania, eeuu (en pequeñito)jiji, Suecia, Panamá entre otros, nadie de España lo cual casi me alegra, hice buenas migas con un Alemán, publicista que está de visita en Colombia todo el mes con líos amorosos..., un Colombiano de Cali, médico (un tipo cultísimo por cierto) estuvo en médicos sin fonteras por todo el mundo y una sueca rubia como no podía ser de otra forma, todos hablan el español dado que mi ignorancia en idiomas estranjeros queda en evidencia al decir "jelou", pero hago mis pinitos y hasta hay veces que me entienden... jj!.
La comida es muy rica, barata, por 5000 pesos (unos 2 euros) puedes comer decentemente, el café... espectacular, yo lo tomo casi sin azúcar se me puede creer que es exquisito y no me hace revoluciones intestinales!! , es una maravilla.
Bogotá es una ciudad de contrastes en todos los aspectos, el clima es muy cambiante te puedes levantar a las 9 de la mañana con 20 grados y a las 2 de la tarde hacer 10, hacer sol durante una hora y al rato ponerse a llover, es muy interesante culturalmente, la gente es amable, te regalan el corazón ( neso parecen Galegos) al poco de conocerte, hijos de puta pues también los hay como en cualquier parte del mundo, pero de 100 te puedes encontrar uno, por lo menos a mí y en estos tres días de camino por la ciudad, porque he caminado mucho en estos días , pero mucho eh! desde la mañana a la noche y eso que a mí caminar ya sabéis lo que gusta..., pero esto es diferente, he rerrido problamente una esquiniiiiita muy pequeña de Bogotá y la edificaciones son modernas (no todas) pero con un tono de dulce de café suave, "son añejas". También he pagado un precio alto por una genialidad teatral en la calle que contaré con pelos y señales cuando encuentre el momento porque es digna de un guión de Berlanga, sólo decir que camino más ligero porque ando sin 300 euros menos jeje!! de lo cual aunque parezca mentira casi me alegro.
Ayer por la tarde he quedado con Claudia y Paola dos amigas encantadoras que me han llevado en coche por todo el norte después de recorrer ese cachito más de Bogotá durante una hora es que una ciudad descomunal  andas andas y parece que no mueves, hemos llegado a una parte alta de la montañas donde se ve la ciudad de noche y es espectacular el mirador, hoy subiré al otro mirador, el de Montserrate desde donde se ve "todo lo que te puedas imaginar" es lo que dicen; he "tenido mal de altura" nombre de canción por cierto jj!, aunque ahora estoy mejor pero es que estamos a 2600 metros de altitud y el mirador de Montserrate está a 3600 allí comeremos y a ver si realmente he superado ese pequeño mal...
¿¿Es una ciudad peligrosa??, en cierta medida pues sí, soy sincero, hay muchas zonas que sí que notas las miradas en la nuca pero no por celos, sino porque se respira cierto ambiente digamos que hostil y hasta a veces con unos gramos de peligrosidad, hay que andar con varios ojos (más de dos), poco dinero y un andar sencillo, cierto es que he llegado en una época más complicada porque como dicen por aquí "los ladrones andan alborotados"saben que en esta época (las navidades) la gente tiene dinero porque las empresas dan unas primas altas, (en ese aspecto en España tenemos suerte, esto nunca va ocurrir) y a los cacos se les eriza la piel.
Sólo decir así rápido y corriendo que la impresión es muy buena a pesar de todo (cuanto me acuerdo de ciertas personas...)
Bueno, creo que me estoy excediendo aunque me quedan cosas por contar y sólo llevo tres días aquí, lo cierto es que estoy muy feliz de estar conociendo esta cultura, estoy rebién!! jj!, por cierto, el festival intercultural en el que yo en principio voy a participar está teniendo problemas para desarrollarse por el tema de seguridad, aunque en principio de momento sigue adelante, escribiré en cuanto tenga noticias, porque de ello depende mi visita a Medellín y Caragena, lugares que necesito conocer...por último decir que hoy sí que voy a conocer la noche colombiana que ya son horas, me prometieron que sería tan espectacular como diferente.
Y de momento me despido con una frase como no podía ser de otra forma y estando en Colombia... de Gabriel García Márquez, la recordé después de la función de teatro callejero que me ofrecieron el primer día en Bogotá, dice así:

"La sabiduría nos llega cuando ya no nos sirve de nada."

 Bogotá ás 12:02 pm do 23 novembro de 2012. 

domingo, 18 de noviembre de 2012

"Vivo en un sitio pequeño y no me voy de él para no hacerlo mas pequeño"

Hacía tiempo ya que rondaba por mi cabeza la bendita locura de marcharme un tiempo del ambiente de este país, y dado que estoy muy feliz y la crisis para mí cierto es que de momento es un cuento chino, no lograba encontrar el momento de dar forma a esta para mí, buena y bonita inversión, este martes día 20 de noviembre me voy un tiempo razonable a respirar otros aires porque la verdad es que de estos estoy hasta la mismísima punta de... estos son aires contaminados por la ignorancia y la mediocridad de unos pocos y lo peor es que ese aire lo respiramos todos y está de tal manera sucio, corrupto y sobre todo acentuado por la carnaza que gusta de usar la mayoría de los medios de comunicación de este país (que hay que ver como disfrutan con la miseria que nos está tocando vivir...entiéndaseme bien) que es imposible muchas veces respirar.
Estoy tan feliz de haber tomado esta decisión que se me están haciendo una eternidad estos dos últimos días, sé que dejo todo lo que tengo que es mucho, mi familia, mis amigos, mis canciones y mis ganas de que este país sea un país y no una cuna de desastres con manos de ladrón como lleva años siéndolo... muchas veces me he sentido fuera de lo que la gente dice que es normal y como somos una sociedad conformista así planean los buitres a sus anchas.
Me voy sin billete de vuelta pero en abril estaré por aquí para seguir trabajando y mucho, me llevo canciones nuevas para ayudarme a hacer el viaje. He dejado un trabajo de oficina de los que la gente llaman normal y he decidido dedicarme a lo que realmente me hace sentir vivo que es tocar a cantar y a seguir aprendiendo el oficio de escribir canciones.
Comienzo mi andadura en Bogotá, tocaré en un local de conciertos y participaré en el festival cultural de Bogotá, (algo que todavía no me creo) el acto dura un mes por todas las plazas de la ciudad...ya informaré de como será...allí estaré un tiempo después iré hacia el sur, pasaré por Perú, Bolivía, Chile, Uruguay,Argentina y Brasil os iré contando porque ya tengo bonitas novedades sobre todo en Chile y Brasil jj!.
 Mas cosas... por suerte tengo familia numerosa y amigos muchos y muy buenos, amigos de los de verdad no de los de parada y fonda que también los tengo y que también hacen falta, voy hacer una serie de "páginas" para ir escribiendo lo que vaya viviendo y para los que queráis acompañarme (algo que me haría muy feliz) haré un facebook un twiter y usaré el mail para poder teneros mas cerca.
Y por si hay alguna duda sobre mi regreso... que sé que las hay, evidentemente nunca sabes que puede ocurrir... a lo mejor en una semana vuelvo a estar por aquí....quién lo sabe...pero quería despedirme con una frase genial de Quintiliano que me descubrió un músico y compositor de los grandes, asturiano para más señas y al que muchos de vosotros ya conocéis, es mi hermano Alfredo González y dice:

 "Vivo en un sitio pequeño y no me voy de él para no hacerlo más pequeño". 

domingo, 15 de abril de 2012

Candil dun domingo chuvioso

No es necesario que veas el camino completo, pero da tu primer paso. El resto irá apareciendo a medida que camines ”   Martin Luther, Jr.


Non é un consello, aínda que eu durma con estas verbas tódalas noites... simplemente escribo porque fai tempo que non teño maneira de sacar uns minutos para poder escribir tamén por aquí....  co que me gustaría... jj!".


bikos pra tod@s!!





miércoles, 2 de marzo de 2011

Eurovisión

    La luna del febrero número veintinueve de mi historia ha brillado de una manera muy distinta a la que me tenía acostumbrado, una noche en la que se me han saltado las lágrimas que, aunque no hacía mucho había sacado a relucir, esta vez salían vestidas de gala, brindaron con mi furia más feliz hasta al amanecer y no perdieron la oportunidad de llorar de felicidad en el hombro de mi escepticismo.


   Los que me conocéis sabéis que a mí eurovisión siempre me ha parecido... lo que es, pero este año es como esa luna de la noche del 18 de febrero que acabamos de pasear, es muy diferente, y aunque se han encargado de hacer lo posible para no perder el instinto de caza por la audiencia que tiene la televisión de este país (la pública también), he logrado verlo con otros ojos, los mismos pero distintos con los que mucha gente los ha visto, simplemente porque se respiraba una oportunidad única para alguien que lleva apostando a una carta todo lo que nadie se imagina, sólo los que moriríamos por vivir de esta manera, haciendo música, lo podemos llegar a comprender; esta vez el diler que solía repartir cartas para ganar y perder, entregó un ás de la forma más inesperada, la manera de jugarlo fue... sutil, inteligente, genial!, fue ganador, que no todos lo son, no todos ganan tan enteros.

   Tenía la esperanza, aunque desconfiada de que esta vez sería justo embriagar la cordura y que si se cumplía, sería la patadita perfecta para seguir avanzando en un mundo tan injusto, donde tantas veces lo real se viste de imaginario y que muy contadas veces ocurre lo opuesto, pero esta vez lo que nadie imaginaba se ha convertido en realidad y no saben lo feliz que me hace porque conozco a Lucía como si fuera mi hermana y sé lo mucho que le ha costado llegar a cumplir un sueño que llevaba 25 años gestando, porque con esto se nace, y aunque creo que ha llegado en el momento preciso también puedo decir, que ya era hora!.

   Quería apuntar también al margen que, como aprendiz de un oficio tan jodidamente solitario que muy poca gente conoce y que seguramente por eso no se valora lo suficiente y lo que todavía es peor, que lo siguen tratando como un trapo sucio, como digo, como aprendiz del oficio de escribir canciones la verdad es que me siento un poco dolido por esa aparente inspiración inacabada que respiraron las canciones de eurovisión, a mi modo de ver no es justo, porque sé que en este país existen autores que hacen canciones, también para eurovisión, pero canciones, y como a mí me gusta indagar he sabido de buena tinta que para alguno de los creadores que han sido seleccionados, atención!: es un hobbie, ¿Qué les parece?, sí a mí también se me formó dolor de barriga pero ya se me está pasando, me pregunto que cara se le quedaría a un albañil de profesión si por ejemplo un funcionario se pone a hacer una casa, cobra por ello la deja sin ventanas y dice: no, sólo lo hago en mis ratos libres, es que me gusta la albañilería, pues eso…, un despropósito.

  Volviendo a lo que interesa, lo más importante es que lo ha conseguido, estar ahí no es nada fácil, y lo que más me entusiasma es que Lucia Pérez ya no se esconde de nada ni de nadie que dice lo que piensa (aunque eso siempre lo ha hecho) y que dispara su verdad a la cara de quien sea, aunque sea un experto en pajaritas, (en eso se parece demasiado a su hermano) y que con su forma de ser, su voz, su media naranja artística, Chema Purón y sobre todo, con ese algo que no se sabe que es y que no mucha gente posee, la harán mucho más grande de lo que ya es, acuérdense, esto es un proceso lógico, y la lógica por lo general si la aplicas tiene premio, tiempo al tiempo señores.

 Ahora, sólo queda seguir trabajando.

miércoles, 12 de enero de 2011

Cuando me puse a pensar

Hoy más que nunca quizás, por la que está cayendo o por la que están levantando, creo que como cualquiera, con un mínimo de coherencia intelectual, me siento en la obligación de ser o sentirme libre; donde, cuando y como me dé la gana, y aunque esta frase no acaba en punto y final, admito que no pido nada extraño o quizás sí, depende de quien sea el lector y de su interior personal.
Simplemente escribo la primera entrada en mi blog para recordar que "En mi casa no hay nada prohibido", que no me gusta y nunca me ha gustado la palabra "prohibir", suena a autoritarismo.
Tengo la impresión de que nos están haciendo un traje a su medida y aunque es algo que me atrae en la misma medida que me dá pánico, habrá que ajustarse ese traje al culo de la incoherencia.
No hablo con nostalgia del tabaco, ni mucho menos, yo seguiré adquiriendo mi dosis necesaria que no es mucha, en un bar, en un estanco o en mi huerta, además y sin perder el hilo quiero decir, que siempre he preferido un buen sorbo de zumo de grifa al whiski envenenado de algunos locales de ocio (eso también debe de estar prohibido mirarlo), y tambien prefiero el humo de alguna especie herbácea que me conozco a la salud alquitranada que regala Philip Morris (shh! ahí no se toca).
Con esto sólo busco dar mi opinión y que cada cual piense lo que dice uy! perdón, quería decir que diga lo que piensa, que para eso estamos en un país libre, o.... no?.