martes, 24 de diciembre de 2013

Vísperas de navidad

Pasan dos horas de medianoche, el veinticuatro de diciembre del año en que me volví cuerdo comienza a caminar en el calendario de las noches en vela, me encuentro en cama y a punto de vender mis pocas ganas de dormir a esta noche de viento y agua.

Hoy me he saltado la norma de usar la madrugada para llamar a las musas, sé que no escriben por encargo así que he decidido darles descanso, reconozco que estuve demasiados días pegado a su espalda y es preciso que nos separemos un tiempo. Por eso escribo temblando pero contento estas letras.

"Vuelvo a estar lejos, muy cerca pero lejos, duele verme acariciando los recuerdos del invierno de mis treinta y dos desde aquí, desde este lado, con la mente en la otra orilla", estas son las palabras que me salen una noche como hoy, vísperas de un día muy de estar juntos.

Sé que todavía no he podido abrazar a muchos amigos, pero prometo hacerlo.

Gracias a todos por regalarme sonrisas.

Decía  Jose Luis Sampedro que "la vida es un arder y el que no arde no vive", adoro la juventud que tenía este viejo. Yo, por mi parte y aunque lloviendo a mares mi intención es seguir prendido en llamas. ;)

Que disfruteis la noche de hoy!, yo lo voy hacer  :)

Buenas noches.

Goo a 24 de diciembre.

lunes, 25 de marzo de 2013

última parada y fonda en Goo (O Incio)

No era fácil pero creo que lo he conseguido, fueron cuatro meses y seis días, millones de kilómetros por tierra mar y aire, miles de experiencias que no sé si sabré contarte, cientos de personas que me hicieron volar bien alto , decenas de locuras todas consentidas, alguna lágrima de felicidad y muy pocas heridas me han llevado a sacar a relucir mi sonrisa más feliz, se me ha metido cada callecita de ese bendito continente en las venas como me dice mi amiga Patricia Angulo y es cierto,  ojalá pueda sacarlas en forma de letras de canciones.

 Vuelvo con las pilas descargadas de tristeza traigo sobredosis de felicidad, llego millonario pero sin un duro, debo muchas canciones, necesito besaros, es preciso abrazarnos.

A todos otra vez más, Gracias por no dejarme solo.

Sé que le debo un post a Lisboa y por supuesto que se lo voy a regalar en su momento.

Lisboa a 25 de marzo de 2013 son as nove da noite.

PD. O último post escribireino desde a miña Palleira, pero non sei cando ;)

domingo, 24 de marzo de 2013

Humilde rima de despedida

O cabaquinho que pón o timbre nunha Samba
 o café con leite ben cargado na cor da súa pel
 veñen cantando as cadeiras na súa fala
 pouco tempo teño pra escribilas nun papel

 Caipirinha de noite nun día de praia
 o pé dunha lúa lavada con auga
 pensan os listos que bailas sen saia
 falan os tolos sabendo o que falan

 Contan os vellos que non sabes chorar
 que te matas co demo e non deixas de rir
 sorriso de pedra dun Cristo sen altar
 noite de favela con sabor a açaí

A miña tonada pintada en galego
ca cor máis bonita nun rabo de flor
a loucura que soña con volver a facelo
que pensa e que cala ruidos de amor

 Véñenme ardendo as verbas na sangre
 Marcho contento e arrimado a unha pena
 bágoas de ferro non deixan que cante
Copacabana chorando pola Garota de Ipanema

 Voume tranquilo berrando o que fixen
 e sería verdá?, non sei...non sei que me pasa
 que as musas do ceo no inferno me miren
 pra cando queirades tedes as chaves da miña casa.


Lisboa, 24 de marzo 2013 son as sete e media da tarde

martes, 12 de marzo de 2013

La guinda del Uruguay

" Triste me siento...que al viajar ya no te volveré a ver más y...que será de mi vida y que será de la tuya... Brasil te llama y Uruguay te llora"


Montevideo, 12 de marzo, é hora marchar

domingo, 10 de marzo de 2013

Mayoría de edad

A mis todavía treinta y dos marzos y hoy recién despiertos pero ya abrazados a mi espalda con alguna gota de resaca y a punto de seguir camino hacia Brasil desde Montevideo (Uruguay) el lugar donde he decidido consumir las últimas horas de los treinta y uno creo que debía una entrada en el blog ya que lo he tenido un poco olvidado estos días, pero lo cierto es que Argentina y Chile me han tenido felizmente entretenido y aunque he hecho borrones a làpiz en mi libreta no considero que deba hacerlo público hasta que vuelva a leerlo con otros ojos porque pueden ser canciones, frases, palabras, locuras...incluso podrìan acabar siendo hojas escritas que terminan arrugadas besando el culo de una papelera; lo cierto es que no he tenido mucho tiempo ni computadora a mano para poder redactar algo que fuera de interés para mí y por tanto para los que prestáis atención a mis letras que últimamente sois muchos.


 Que sepáis que estoy muy feliz de hacerme mayor, creí que era mucho más complicado pero la verdad es que me van cayendo uno detrás de otro y aunque los noto, no me molestan de hecho agradezco que sigan echándose encima porque aunque sé que no voy a peinar canas no porque no me salgan sino porque se me marchan, considero  que unas veces avisando y otras veces sin avisar me va pasando felizmente la vida y eso me ayuda a seguir estando vivo en este mundo de pirados al que todavía no acabo de entender, pero la verdad es que me encanta sentarme en una esquinita y ver el paso endiablado que gusta de usar el tiempo.

 Treinta y dos quizás sea un número que no olvide fácilmente no sólo por el hermoso trajín que está llevando mi vida en estos momentos ni por todo lo que le está pasando a mi lápiz y a mi garganta sino por la parte más verdadera de toda esta historia que son las noches y los días de todas las personas que han y están haciendo grande la conciencia de mi locura y a vosotros que me estáis llevando en la recta final al principio de un cuento que os juro haré realidad, así que y una vez más... GRACIAS!!.

Me despido con una frase de un uruguayo ilustre el maestro Benedetti que dice:  "Cinco minutos bastan para soñar toda una vida, así de relativo es el tiempo",  y no le falta razón.

Desde Brasil os besaré con más letras.

Bikos moi apretados para todos!!

Montevideo, 10 de marzo de 2013 son as oito da tarde.

jueves, 21 de febrero de 2013

Al pie de los Andes

Llovía en verano y apretaba el frío en Rosario a la orilla del Paraná, el río que parece bailar al son de la Milonga en las caderas de una rosarina en "El Cairo", he pasado de largo sin asustarme por sus calles, me gustó, a la ciudad la he besado un par de días, quizás demasiado poco para lo que ofrecen sus labios pero me voy feliz ya que le he robado un par de versos que ya guardo en mi zurrón y en definitiva era lo que buscaba.

La calle Entre Ríos me llevó al mar de "La Chamuyera" una tanguería que no miente si dice que ya es mayor de edad no por la clientela sino por el color añejo del lugar, me llevo la rosa sin espinas.

Desde el hostel usado donde me han vendido dos noches, roto en esencia y donde  lo único que levantaba el ánimo era su recepcionista he logrado hacerle un hueco en un papel en blanco a la ciudad, no era fácil dado que venía de levantarle la falda a Buenos Aires y eso sabéis que es un punto y aparte, pero me voy feliz de robarle un tanguito a su baile.

Hoy he llegado ebrio de colectivo a Mendoza, esta me ha recibido preciosa con su pequeña "eterna primavera" y que me perdone mi bien querido Medellín, pero entre su buen vino, el ambiente que se respira en sus calles y sobre todo por esa leve brisa y su agradable temperatura me ha recordado uno poquito a la tierra de los Paisas por cierto, cuanto añoro su aliento.

Mañana me agarraré a sus manos y seguiré buscando versos para la canción más hermosa del mundo.

Y como me he largado casi sin avisar de Rosario, la tierra de Fito Páez no quería acabar estas letras sin un guiño a su obra:

"Hay recuerdos que no voy a borrar, personas que no voy a olvidar, silencios que prefiero callar..."

Creo que ya os había dicho pero...lejos me encuentro y os sigo echando de menos.

Mendoza, a 23 de febrero de 2013 son as 5.30 da madrugada


jueves, 31 de enero de 2013

Buenos Aires

A punto de terminar el enero porteño, me queda lejos ya el 20 de noviembre, aquí en Buenos Aires son las 13.09 h, el sol aprieta a treinta y cuatro grados entre Sarmiento y Maipú donde dí con mis huesos hace ya doce días que se han ido como un disparo tan urgente que todavía no me ha dejado respirar el aliento de esta bella mujer que es Buenos Aires.

Realmente no sé por donde comenzar mi humilde texto para descubriros su magia, no es fácil de entender sin mirarle a la cara; roza lo invivible y lo insustituible no sólo por su verano y por el calor asfixiante que desprende su piel sino por esa dulce chulería que gusta de usar su alma, la clase que tienen sus mujeres desfilando por la calle le echa una mano para hacerla más linda pero a Baires la podría comparar con un@ artista, tiene ese "algo" que nadie sabe que es pero que la diferencia del resto, eso es lo que es para mí Buenos Aires, una artista con forma de mujer, es ese tango tan bien bailado, ese bandeoneón que canta llorando, ese Gardel con sombrero, el Charly de su locura, la 9 de Julio en su Enero, el Spinetta y su muchacha, el recuerdo de O Incio en su falda y un gallego que llora porque tiene miedo a marcharse, eso y la flaquita de Cartagena es lo que está dejando huella en mi tinta, en mi música y en "El tango feroz" de mi garganta.


Buenos Aires a 31 de enero de 2013 son as 13.47 hora porteña.

viernes, 25 de enero de 2013

Letras con Música








O rostro doce dunha muller non concreta, un bico de pedra, un eterno viaxeiro hacia ningún ou algún lugar, unha tarde de inverno nunha praia sen testemuña, un café compartido coa penumbra confidente, o son do premer das teclas dunha antiga máquina de escribir nun cuarto esquencido…
Estas poderían ser algunhas das múltiples imaxes evocadas o sumerxirme nas túas letras. Escollín fotos miñas para facer palpables dalgún xeito para ti, esas visións tan idílicas como sosegadas, establecendo tamén, certa interconexión entre as túas verbas cantadas e as instantáneas que vou “espoliándolle” ó mundo. Porque si, porque se me veu á mente tal asociación e porque me prestou materializala.

E é que se teño que definir nunha soa verba o sentir xeral ó escoltarte, esa sería SERENIDADE. Pode semellarche un absurdo, ata pode non gustarche causar ese efecto, mais, a lo menos no meu caso, excepto en intres nos que é prefireble non pensar e nesa búsqueda se opta por unha música máis ruidosa, menos íntima… sempre aposto por aquela outra que me transmite a calma precisa para usala como refuxio, desfrutala e “voarme” da realidade por un intre. A túa vai sobrada neste fin e iso para min, sen maior pescuda, di moitísimo ó teu favor como profesional do arte das musas.

Aínda así, veña!, voume animar a profundizar un pouco nela dándoche humilde opinión, xa que niso consistía a miña parte no intercambio pactado entre os dous.

Continuo sendo sincera se confeso que despois de verte/escoitarte nos vídeos, guitarra en man, armónica “en boca” de por veces, e a túa voz “espida”  nese escenario, sen ningún outro tipo de acompañamento, todiño o demáis é… superfluo. Quero dicir con isto que en directo, só cos elementos que che acabo de mencionar, chegas tan fondo -non teño reparo en admitir que me abraiaches e para ben- que o traballo de estudo, por moi bo que sexa –e disto evidente, non entendo nadiña- nunca parece superar o cantar libre, sen adornos, carente de artificio. É unha percepción compartida co facer de máis artistas do gusto, manía se queres, son amiga da sinxeleza. Menos sempre é máis. (Cobizo un acústico estando presente de xeito físico, como non…)

Perdoa se me amosei osada. O que non resulta osado dicir é que ti superaches o meu reto -musicalmente falando- con moi boa nota. E aseguroche que a honestidade é a "marca" de todo o exposto, para o bo, que é case todo; para o malo, que como observas é ben menos.

Quedóuche claro o tema que tes que preparar para que eu o poida saborear en exclusivo directo e con exclusiva adicación? Lembra que tes un contrato verbalmente "asinado" comigo. Despois diso, senón me convences xa podes "marchar que tes que marchar" ;-) ...

Unha aperta e a seguir disfrutando da cidade da furia.
Bicos Xabier. 

viernes, 18 de enero de 2013

Palabras para Bolivia.


MI PAÍS (Bolivia)
Este país tan solo en su agonía,
tan desnudo en su altura,
tan sufrido en su sueño,
doliéndole el pasado en cada herida.
Su nostalgia se pierde
más allá de la piedra;
su metal designado estuvo ya en la sangre,
ardiendo en el destino de su nombre.
De donde el río oscuro
que hace a su rostro duro como el aire,
hondo como el silencio de Ias rocas?...

Este país sin nadie que acompañe
su tristeza,
sin mano que detenga
el viento de odio
que corre por sus calles.

En sus mejillas
hay lágrimas que bajan solitarias,
imágenes que horadan su pupila,
despavorido asombro de la historia.

Su corazón oculto
se ha gastado en la muerte;
sólo queda un hueco,
una negra caverna de gusanos.

Este país tan mío,
ha descendido al fondo de la pena...


Asì lucen estos versos del poeta Boliviano Gonzalo Vásquez Mèndez, he tenido que copiar todo el poema porque me parece extraordinario, realmente es la descripción perfecta si la hermanamos con una frase de “Animal de ciudad” un grupo rock muy reconocido aquì y que tengo el privilegio de tener como amigos, cantan refierièndose a Santa Cruz: “…Es una ciudad adolescente…”; pero por momentos todo el país parece adolescente.

Bolivia, tan solo en su agonía, tan desnudo en su altura, tan sufrido en su sueño, doliéndole el pasado en cada herida… es maravilloso, ojalà tarde mucho en americanizarse o mirarse en el desastre europeo, le falta para seguir los pasos del mundo pero ojalà sea el mundo quien pierda un poco paso.

Me voy feliz, con ganas de volver, dejo amigos, esperanza y un poquito de mi mùsica, me llevo un trocito de alma de este paìs que aunque llora y ríe en silencio luce mirada valiente, sencilla y transparente y que ha tenido el valor de decirle al pueblo que la coca cola està llegando a su fin y que lo siguiente es el reinado del Mocochinchi (bebida tradicional boliviana).
Esto amigos y bajo mi punto de vista… es lo que màs se parece a un paìs donde se miran a sí mismos, donde luchan por su realidad y donde las mentiras son mentiras de verdad.

Sí, me voy de aquí sin visitar Uyuni, otra maravilla del mundo pero ni el tiempo ni el dinero me respetan así que, será para la próxima.

Mañana a las 17.30h. levanto el vuelo hacia una ciudad que ardo en deseos de pisar, de robarle un cachito de ese tanto que dicen que tiene, Buenos Aires me espera el domingo por la mañana y tengo tantas ganas de ella que me erizan la piel las horas que me faltan para llegar y levantarle la falda.

Nos besamos desde Baires.

Salud!!

Santa Cruz (Bolivia) viernes 17 de Enero de 2013 son as 10 da mañá.

martes, 8 de enero de 2013

La Paz, ben de altura.

La Paz; esa ciudad que vive màis cerca do ceo que da terra con nombre e aspecto tranquilo con aire un chisco desordenado e onde andar a correr asfixia, e certo, a ciudad està a 3700 metros de altitud e a min polo menos afèctame; viña advertido que a xente era tìmida pouco faladora e moi reservada...pero amigos para min moi ben digamos que... rebièn! encontreime con xente encantadora e... a mùsica è moi importante eiquì, hasta comprei un charango que prometo saber tocar...

Das cousas que màis me gustan de Bolivia...è que moi barato, polo menos na Paz, podes comer por vinte bolivianos (unhos dous euros e pouco...) podes tomar un jack daniels por vintesete, està ben, que pasa... que cheguei fai tres días e xa necesito cambiar, esperarei hasta o viernes porque mañà teño unha reuniòn pra poder tocar eiquì asi que debo de esperar, non è moi grande...a ver... non é coma Goo, ten case un millòn de habitantes pero xa a repasei e non è o meu lugar pra vivir, gùstame pra visitar e pra cantar pero non para vivir.  Outra cousa moi distinta è o hostel onde estou hasta mañá, púdome quedar a cabeza ben descansada... mimadriña vaia descontrol, chámase Loki pero deberíanlle cambiar a "i" por unha "o" tería o nombre que merece, còntovos esi por encima pa que vos riades por non chorar.

Cheguei o viernes a verdà por casualidad aìnda que o meu inconsciente sabìa que era fin de semana e podìa ser unha boa opciòn chegar e tomar unha cerveciña e contar un conto con calquera que estuvera por alì e asì seguir aprendendo cousas; chego polas dez da noite e na recepciòn habìa un pila rapaces e rapazas... esi coma min pero de dezaoito a vinteùn anos mais ou menos...jiji! a verdà e que xa no me gustou un carallo porque aínda que sabedes que eu de festa compìtolle a calquera aínda que teña vinte...de momento claro, pero non me gustou porque non ando buscando eso, preciso dalgùn xeito estar moi a gusto,sin nadie que me acelere e moi na miña idea, pois o caso e que fixen o Check in (que ben me quedou eso, é que ahora sei idiomas ou que pensas...) sí o ingreso, deixei a mochila na habitación e dispúxenme a refrescarme cunha paceña, enténdaseme ben...unha cerveza, subo ò bar e.....buuuuuu... as hormonas andaban en bicicleta pero moi á prisa...unha barbaridá, eu con cara de circustancia pido a cerveza,  na barra dúas camareras e dous individuos que dos catro non se sabìa cal deles era o que máis dosis de cocaìna levaba na cabeza...pero onde carallo me metìn!!!... pùxenme a falar cun Chileno que tiña a misma cara ca min...sì, esa como de que carallo fago eiquì (non sei en chile como dice eso...) pero que pensaba o mismo ca min seguro...acabei a cerveza a correr e funme deitar...eran polas doce da noite e o viaxe hasta eiquì fora...deixèmolo en pesado.

Erguinme às 9 da mañá e salín ver o pueblo e moi ben, xa vos dixen... entrañable, distinto..., estuven todo o dìa por eí, nun comentario puxen que unha señora me advertiu dun peligro...pois esí rápido cóntovos que era unha zona onde o tráfico de drogas e armas xogaba en primeira división...entendido?...jj! sí foi boa idea non achegarse; volvín "al lugar de las noches perdidas...y los días también...) eran as sete da tarde... era sábado e a verdá e que a min prestàbame tomar unha copa e ver a noite paceña pero non no hostel...entrei e na recepción se a noite anterior había dez rapazes elí había cincuenta...ahá! dixen..ahora sí que se armou...funme duchar e despois fun cenar ca compañeira de litera que é du Brasil de Espiritu Santo (non terían outro nombre tamén que poñerlle ó pueblo oh!...)cenamos unha pizza ben rica por certo e volvemos, eran as nove e pico da noite, subimos ó bar e... as hormonas deixaron a bicicleta do día anterior non sei onde... aquelo era como dicen os Auténticos Decadentes un thunami hormonal...mimadriña que loucura, nin nos meus mellores tempos e despois que eu estou tolo..., xente pola barra tirando cerveza pola cabeza... eran as dez da noite!! eu decía pero logo... cando sean as 4 da mañá daranlle a volta o hostel...o caso é que tomei dous Jack Daniels que xa deixei o Dic, ahora gústame iste...por se queredes apuntar nunha berza para cando chegue jj! e marchei pa cama, si si pa cama reventábame a cabeza, teño que decir que o tema da altura é incómodo.

Chego á habitación e ...oh sorpresa!!... un pequeno durmindo na miña cama...home non me jodas...non podía ser unha pequena...en fin...vouno despertar e claro...borracho coma unha nasa...- a ver oh! érguete deí que esa a miña cama... faláballe galego íbame entender igual...deino levantado...adivinei cal era a súa cama e deiteino elí...prepárome, busco música pa durmir etc... apago a luz e ós cinco minutos sinto un ruido, saco os cascos...e... non estaba o pequeno chamando ó Julio...(vomitando pos que entendan...) canimal... e boa verdá.. . o que con pequenos se deita...xa sabedes o refrán... pero por se acaso...cagado se levanta!!! me cago no pequeno de...!! a miña cabeza no daba máis, doíame...fun chamar a da recepción, chegamos e.... un panorama maravilloso...limpou como pudo a pobre da muller pero claro quedou un cheiro toda a puta noite...estupendo, despois chegaron dúas finolis...uy que mal huele!...non huele que cheira lles dixen...non entenderon a gracia...e acabei por intentar durmir ó final conseguino, e... así acabei a noite.

Pero para mellorar todo esto onte fomos cenar Caroline e máis eu a un sitio....jujuju! que lujo, que maravilla que cousa máis genial con música en directo por supuesto, cenamos e bebemos hasta que nos cansamos por... ó cambio, vinte euros e pra rematala dous tipos dos cales xa son fan incondicional a dúas guitarras e facendo percusión cos pés e cantando salsa, boleros...que maravilla que honor escoitalos, non minto se vos digo que facía MOITOS ANOS que non vía algo tan genial, como me gustaría que os escoitarades, este jueves volven estar e por suposto que imos volver, dígovos de verdá que me pareceron tan grandes...a xente posta de pé!!!.... como disfrutamos. E...así é de momento a miña estancía boliviana, mañá me diran onde podo tocar e xa vos irei contando...

A próxima entrada será en castellano (penso...) aínda que lle collín o gusto a escribir como falo jj! estas cousas contadas en castellano non teñen gracia, a que non??,pero así poden entendelo moitos amigos que teñen a desgracia de non conocer o galego.

PD. Un día ei de facer un relato sobre as lenguas do país porque aínda que pareza incríble para o mundo sólo existen o vasco e o catalán e vasco sobre todo...eso algo quere decir...xa falaremos.


La Paz, 6 de xaneiro de 2013 son as 11 da noite.

















viernes, 4 de enero de 2013

Sentado á beira do Titicaca

" La vida hay que vivirla,
 también saberla sufrir,
   buscar quien te empuje a seguirla,
     llorarla hasta hacerla reir " .


          Puno, 4 de xaneiro son as 11.50 da mañá

jueves, 3 de enero de 2013

Me duele Perú


Quizás sea un tipo débil aunque os puedo asegurar que me estoy haciendo muy fuerte pero me vuelvo a escapar de otro país y otra cultura con millones de lágrimas en los ojos, no consigo evitarlo, hoy de nuevo tomo otro camino hacia otro lugar, me llevo cientos de historias en el corazón, miles de cosas e ideas que escribir y millones de besos y abrazos que me han acompañado por los caminos de esta tierra.

Perú es un lugar para visitar, es muy lindo como país pero no me ofrece ya nada más como cultura, creo que he respirado muy de cerca su aliento y ya es suficiente, he adivinado como son los peruan@s y debo de seguir mi bendita locura hacia el sur… que como son los peruan@s?...,lo escribiré de una forma más seria el día que no los tenga tan presentes, pero sinceramente este país me ha marcado mucho… pero mucho y con permiso…no por lo peruan@s aunque los volveré a besar si regreso.

Me encantaría ser un poco fotógrafo para inmortalizar momentos inolvidables como los de ayer a noche, pero es que soy tan desastre que ni he bajado unas escaleras para coger mi cámara y tenernos de por vida, pero bueno… os puedo asegurar que mis mejores fotografías no están ni estarán en ninguna cámara de fotos.

No me apetece escribir más, estoy triste pero se me pasará.

Un biko moi grande para todos.

Arequipa, 3 de xaneiro de 2012 son as 6 da tarde.

domingo, 30 de diciembre de 2012

Cusco, época de lluvia.

Levo aquí case dez días e xa me cansei sobráronme creo que sete, Cusco é un sitio pra ver pero nun par de días... listo, eu aguantei máis por outras circustancias que algún día contarei; non me gusta moito, é demasiado turístico para o meu gusto e eso que anduven pouco por eses lares pero é imposible, acabo de chegar ahora da praza de armas e toda a plaza está chea a maioría argentinos, tamén no hostel.

Como dixen onte, o castro de Santa Tecla peruano (Machupichu)...a verdá non é por darvos envidia nin cousa ningunha pero é un sitio ó que hai que ir unha vez na vida, xa sabedes que a min eso das pedras, monumentos y etc...pois non e vai moito, pero non son as pedras nin a historia dos que viviron alí, é o lugar onde está, dígovos de verdá que se me puxeron os pelos de punta, non se pode explicar, hai que estar alí pra velo, nin fotos nin carallos, as fotos que tamèn sabedes que ni fú ni fá pra min non dicen nada, pero nada!, e eso que tuvemos un día de auga para dar e regalar, non parou un momento en todo o puto día pero mereceu a pena desde logo.Cóntovos así rápido o tour:

 O primeiro día empezou polas 7 da mañá, viñéronnos buscar ó hostel salimos praló dous colombianos, unha de California, dous autralianos, tres chilenos, un navarro e unha italiana (parexa) e pa completala, dous chinitos, que ó final compartín días con eles, xa vos contarei...
Chegamos a 4350 metros de altura pra facer un descenso de 3 horas en bibicleta cousa que me flipou, facía 15 anos que non subía nunha pero é que...ó ser cara baixo...axudar axuda, foi genial!, o caso é que chegamos alí e... un frío... chovendo coma se a tiran a baldes, eu decía vaiche boa...bueno..., salimos e cando ibamos baixando pero cando levábamos unha hora baixando cambiou un pouco o clima, deixou de chover e hasta salíu o sol, as vistas impresionantes, claro as carreteras están un pouco...esi... como o carallo, hai que cruzar "ríos" ten partes de terra etc..., bueno pois os chinitos moi emocionados eles e sobre todo un, baixaba  jiji jaja...yo tadelanto me vuelvo a frenar tumba taramba...que chegamos a unha zona de obras e o chinito máis tonto porque listos ningún dous eran eh!, todos frenando e el dando pedal...cruzou o riachuelo e topouse cunha pedra e...pum! ala...o chinito polo aire...caiu coma un sapo tal cual, eu dixen...matouse...dalí a un momento levántase esi con cara de que vaia ostia me metín..., poñer puxo a cara coma un cristo, canimal...montárono na furgoneta e ala.... eu e o navarro non dábamos aguantado ca risa...jjajaa!!. Pero pa que vexades que son boa persona, eu díxenlle ó guía que despois... na noite eu iba con eles o médico en Santa Teresa, un pueblo no medio da nada entre montes que dicen que é impresionante...non sei qué... si oh! se ven a Ferrería do Incio flipan, o que pasa é que estes palanganas véndeno tan ben que...uh! que bonito...si home si.
Marchamos os chinitos e eu acompañados dun Irlandés e dunha sueca (Marlene)...encantadora que falaba un pouco de español nun coche, o tonto neste caso... eu, tuven que ir na maleta (teño un video ben gracioso), e fómonos cara Santa Teresa famosa.
Fomos ó médico, despois cenar e pa cama,  e xa me ves a min durmindo nunha habitación cun irlandés que non deixaba de fumar marihuana, unha sueca ben salada e os dous chinitos, un ca cara coma un cromo e o outro a bicos nil (é verdá) jajaja! moito me rin. Estuvemos un cacho falando desto e daquelo...ó final quedamos falando a sueca e eu porque os outros durmían.
Ah!... a sueca eu quedamos en que... había que madrugar.

O segundo día, andar polo monte..., o que me facía falta, eu que son do monte vanme aprender a andar por el??, estaría boa...o caso é estuvemos andando tres horas de mañá e tres de tarde, están tolos, non me volven pillar noutra, sí moi bonito e tal..., ó Manolo da Nuria seguramente lle encantaría...plantas raras e esas cousas...pero e min... xa ves... o caso é que cheguei ben canso a Aguas Calientes, un sitio que se non fora polo Machupichu non existiría, para min horrible, sólo bares hoteles e restaurantes...en fin...cenamos e volvemos pa cama os mismos do día anterior, os chinitos non viñeron andar porque o menos tonto deles tiña mal de altura tamén ou non sei que (eso porque mo traduciron...) eu díxenlle que masticara folla de coca, miroume cunha cara...de chino...o caso é que estábamos na misma situación que o día anterior, o irlandés fumando marihuana, os chinitos acariñándose (non eran gays...creo) e a sueca e eu acabamos falando ...moi ben.
Ah! a sueca e eu volvemos acordar que había que madrugar.

Terceiro e último día, subida xa a Macupichu, ás cinco da mañá en pié, ala...esi.... pa empezar ben o día, chovendo...pero a mares...ó final tuvemos que coller un autobús que te leva polo único camiño que hai, é un camiño de terra, os microbuses teñen que parar nas curvas se ven outro de frente, e curioso... Seguía chovendo...buff!, entramos, eran polas 7 da mañá, o guía empezou a explicar a historia... pero chover seguía chovendo por nós que era unha maravilla...anduvemos para un lado pro outro, unha niebla... non se vía nada... oye pois pa completar os tres días non está mal...ay que joderse...decía eu polo baixo. Eí polas 9 empezou a aclarar e hasta deixou de chover un pouco pero seguía chispeando...amigo entonces a min puxéronseme os pelos de punta, é que...que importa que vos diga, non é comparable a nada, e que o lugar onde está é...non sei..., para min foi das cousas máis impresionantes que vin na miña vida.

Eu salín antes có resto porque pedín irme nun tren hasta Huyantaitambo (2 horas) para chegar antes a Cusco, e que tiña estar, chego a estación e...ala...premio...retraso..porque caiu unha barroncada na vía, dúas horas máis... por fin salgo e chego a Huyantaitambo e en principio alí íbame esperar alguén pra coller ou autobús e traerme a Cusco cun cartel co meu nombre... eso eche ben curioso sales por unha cancela e unha pila de xente con nombres nun papel...jajaja! eu nunca o vira...o caso e que alí non había nadie co meu nombre...
xa me ves a min negociando un autobús, paguei pouco pero fun sentado no suelo, o caso é que cheguei ó hostel e por pouco teño que durmir no sofá... en serio, non había camas...doume conta que por aquí hai que ser un pouco chantajista e púxenme a falar ca da recepción...é boa rapaza é conseguiume unha cama desfeita..pero unha cama...xa llo pagarei. Era sábado tomei unha copa con Rodolfo e demáis xente... e pa cama como unha persona adulta, ademàs gústame ir aquí a un parque (parque de San Francisco) tocar tódalas mañás e como era domingo prestoume moito.

E así foi a miña ruta do Machupichu, ah! ó final descubrín que a sueca estaba liada co que fumaba marihuana e cos chinitos eran Coreanos jijiji!

Boas noites!

PD. Teño que decir que hoxe estou un chisco triste, marchou para seguir camiño a miña media....non sei se naranja...pero a miña media, algún día vola presentarei nunha canción.

Cusco, 30 de noviembre son as 19.43h.


miércoles, 26 de diciembre de 2012

“Tengo una vida llena de regalos y un balcón lleno de silencios”


“Tengo una vida llena de regalos y un balcón lleno de silencios”; esta frase que quizás haya escuchado en el aire, haya leído o no sé si he soñado…el caso es que está en total acuerdo conmigo y la pongo como cabecera de esta nueva entrada porque me dá pie a escribir otra frase que he leído en un texto de mi amigo Vilaro Pombo, dice que “la vida es bella, pero hay veces que se lo tiene muy creído” y es cierto, sabéis de sobra que mí vida es bella, preciosa y ahora no tiene más bonita que ser pero como la de todos a veces duele y a veces ríe.

He llorado y no me dá vergüenza decirlo, pensaba que como durito rocanrolero ese día en el que he pasado 31 años de mi vida siempre muy al lado de los míos iba a ser más fácil, no lo ha sido, lo he pasado increíble, pero he llorado, y aunque nunca me he sentido fuera del mundo fué fácil llegar al límite de esta mi locura premeditada, porque si alguno lo habéis sentido, no sé si desde tan lejos, es algo que te dispara muy a bocajarro y lo cierto es que os he echado mucho de menos incluso a la gente que ese día nunca veía pero que sabía que estaba cerca, digamos que más cerca, aún así ese día he besado, he abrazado y he muerto de risa.

El día comenzó tarde eran como la una de la hora del almuerzo en Perú y decidimos ir a comprar algo para alimentar un poco más la noche en la barbacoa que el hostel nos había prestado (fixérona boa…)en principio íbamos a ser como doce…acabamos como veinte…cada uno se compró lo suyo eso si...,el comienzo fué dificil pues no teníamos como encenderla, buscamos en mil sitios alcohol de ese que venden en muchos bares nocturnos…si…ese de 96 grados…pero al parecer les está prohíbido venderlo (cousa que non entendo…), el caso es que fuimos Leo (Paris) y yo a la busca de la cosa y después de recorrer medio Cusco y no encontarlo porque todas las tiendas estaban a la defensiva , decidimos chantajear un pouco jiji! (non digo como...), y…dió su fruto,  en una farmacia nos lo vendieron por cinco soles (algo más de euro y medio), todo ok. Salimos pitando porque eran como las diez de la noche y la barbacoa estaba helada de frío, llegamos y un “brother” empleado del hotel no dejó que nosotros encendiéramos el fuego, entonces,  él un tipo experto “al parecer”en encender barbacoas se dispuso al trato y… ni puta idea básicamente lo mismo que yo si me pongo a arreglar relojes. Entonces yo y Rodolfo (de El Salvador; un tipo muy genial y al que algún día tendré el placer de prensentaros…) que éramos quien pedimos permiso al gerente del hostel para hacer la cena decidimos rellenar un poco más el vaso de vino y el que quiera comer que se busque la vida, teníamos música, pinchábamos a nuestro gusto y yo me fui acercando al portátil y me aposenté más o menos cerca del vino, de la música y de unos brasileñ@s encantadores… habíamos comprado para  Caroline, Rodolfo, Leo, Kim y yo dos chuletones de res pero de órdago jj! Junto a unas verduras que Rodolfo sabía que eran de lujo…cuando más o menos vimos que el fuego servía hechamos todo allí y………………………………………………………………………………………………………………………………………….como el vino alimentaba ya de tal manera la conversación entre todos, nos olvidamos de los chuletones, de las verduras …y Rodolfo se veía tan feliz como yo en la conversación, teníamos algo similar a aceitunas y eran un manjar… pasó el tiempo y los chuletones pues… acabaron bien morenos…más ó menos del color del carbón…las verduras desparecieron literalmente y yo la verdad... ni gota de hambre, eran casi las doce y todo el mundo feliz comiendo aceitunas y pan seco, pero todo dios feliz!, fue tan genial, tan distinto que no me podía creer que estaba viviendo algo tan especial entre todos…porque digan lo que digan todos los que ahí estábamos cuando llegaron las doce de la noche…nos abrazamos pero de una manera distinta a cuando se está con un grado de alcohol de más en la sangre…había algo que no sé explicar pero que era muy especial, no he llorado yo sólo. Cantamos y bailamos hasta que alguien dijo que había que ir a un sitio de esos de chin pum con base de lata…sí…una discoteca, fuimos y regresamos como pudimos pero regresamos que es lo importante.

Esta fué mi primera noche y la más distinta con canciones de navidad a miles de kilómetros de mi casa, sigo feliz y con ganas de besaros a todos pero todavía me quedan culturas que necesito probar y el camino sigue largo hacia el sur de la locura más bonita que quizás pueda vivir.

Que el fin del mundo nos pille bailando.

O biko máis grande para todos!!, e...non sei vos dixen pero... gracias por estar cerquiña de min tamén pola internet.

Cusco, 26 de navidad son as 10:07 da mañá.

miércoles, 19 de diciembre de 2012

Feliz fin do mundo.

Podería escribir esta entrada en castellano pero apetéceme facelo no meu galego que penso que é máis de verdá e ademáis se vén o fin do mundo que pille entre outras cousas falando galego...non é?.

Mañá vai facer un mes que marchei do meu lugar, o máis pequeno, e claro que o boto de menos... sei que el a min tamén. Este mes escapou dunha maneira tola, moi á prisa.

Hoxe foi un día triste, Laura marchou a Berlín e o meu camiño sigue de momento a Cuzco, alí definitivamente pasarei ás navidades, non vos vou mentir...sigo moi feliz pese a marcha dela pero sí que me dá un chisco de pena, vivimos moitas e moi bonitas cousas xuntos, ademáis de conocer a personas para seguir aprendendo compartimos pitos, tragos, mesa e mantel e non sabedes o que me alegra habela conocido; pronto nos volveremos a ver.

Aquí en Barranco noite tranquila ahora mismo ó ritmo de Manu Chao pero tranquila, mañá ás 14.30 salgo para Cusco, teño moitas horas, pero moitas...como vintecatro, a Máncora foron vinteunha, confío que non me arruguen esas tres horas de máis; alí espéranme amigos dos que xa estaban aquí en Lima, pode ser moi agradable; que se me dá morriña non estar por ahí nestes días...?? pois sí, non vos vou mentir pero tamén é unha prueba das moitas que estou pasando eiquí, necesitaba tanto vivir esta "bendita loucura"que nin tan sequera nos meus soños me podía imaginar que podería ser tal e como está sendo, de momento é mágico.

Non teño moito máis que contar, tampouco hoxe teño un día pra escribir pero como se acaba o mundo...deixo unhas letras por eiquí pra despedirme hasta que pase polo menos.

Bueno... vou ver quen invita a unha cerveziña...ah! por certo conocín a unha rapaza brasileira cun nombre que moito me gustou..."Indra", tamén conocín rapaces eh!, é que parece que sólo conozo mulleres pero non eh!...no no conozo de todo o que pasa é que...claro...eu prefiero un tono de voz femenina dependendo do momento...pero pra tomar un trago desde logo que tamén.

A ver...Jorge!!!...(o cociñeiro, músico tamén) a ver...unha cusqueña ou?...jajaja!...Xabi...que me decías...jajaja!... aprende idiomas oh!...no... é moi salao, ah! ya... es que ahora tengo que trabajar...bueno carallo...que es carallo? jajaja!... complicado de explicarcho ahora amigo...jaja!... oiche... llama a Jose que ese siempre se anima...jajaja!...es que me dijo que ayer se había pasado en los tragos...y que se iba a cama...buenoooo xa estamos se a abuela fuma ou deixa de fumar..., pois sabedes que... que vou eu sólo...non teño medo.... ai mira! acaban de chegar Neil, Yucu e Indra, Yucu, unha japonesa que te fai morrer ca risa jajaja!! e a brasileira que antes vos contei...biutiful!. Salud!

Bueno o dito...que xa nos falamos cando pase o do fin do mundo, xa me contades como vos foi...

Bikos e abrazos moi apretados pra todos!!

sábado, 15 de diciembre de 2012

Ruta sin camino


Desde Máncora y en castellano escribo la siguiente entrada en el blog para que no se me enfaden los amigos que no saben idiomas jj!.

Aquí sigue brillando el sol, todas las mañanas amenazan calor y la carretera panamericana sigue su paso hacia el norte y el sur del continente sin importarle un pijo si vas o vienes;  estoy bien, tranquilo, feliz sin más apuros que terminar una cerveza que he empezado hace un rato mientras decido que haré los siguientes días, aquí son las 9.30p.m y a ese lado serán como las 3.30 de la madrugada.

Estoy un pelín indeciso en la manera de seguir el camino, la duda es ir a Guayaquil (Ecuador) o empezar el regreso a Lima para ya encarar el sur del país hacia Cusco, Arequipa… y ya poder tener en mira a Bolivia para principios de año; lo cierto es que a Guayaquil me llama ir pero creo que para mí no es imprescindible, si voy  no es quizás por conocerlo sino que es por la compañía con la que en principio podría ir, he conocido el día que llegamos a Máncora a una chica inglesa que viajará el domingo y esa chica encima de ser una persona genial… es Chef, suena bien a que si?, es una chef de lujo y sí…es de lujo porque a parte de ser solicitada por los mejores cocineros del mundo incluyendo los nuestros para potenciar el arte en la cocina, es reclamada por los jeques árabes mas toca webos para cocinar en algunos de sus “sencillos banquetes” (…sí …flipade…como flipei eu) hace un mes que llegó aquí de los Emiratos Árabes precisamente de freír unas salchichas o algo similar en el yate de un moro sin un duro…seguro…, el caso es que me interesa mucho hablar con ella del mundo en general porque por lo que he comprobado compartimos muchas ideas además de llevar años viajando por los sitios más inimaginables, va a estar por Sudamérica como 6 meses recorriendo todo porque quiere comprarse una finca para poder producir alimentos de este trópico por eso visitará Ecuador para ver el clima e informarse, yo que soy muy pillo sé que me ´puede aportar mucha magia entonces… pues lo estoy valorando…, encima es muy joven tiene 37 años, ah! y se llama Cathy jj!.

Laura se va el 19 a pasar las navidades en Berlín y yo pues…seguro estaré en Cusco… sí, es probable que pase las navidades allí y en buena compañía, gente con la que he tenido un bonito roce en Lima, creo que os había dicho que quería pasarme las navidades en Chile pero…esto es lo maravilloso de no tener ni hora ni fecha en el calendario… ni mierda que ver en tv ni mierda que leer en la prensa ni mierda que escuchar en la radio que lo único que hacen es arrugarte la vida vendiéndote bombas nucleares que ellos mismos fabrican haciéndo lo que ellos llaman... esto.... como era.......... no me sale.........ah...sí..... periodismo….uy! perdón…que se me escapan las verdades y después… puede haber problemas en ese país libre…ya sabéis…decía que Perú es buen sitio para esperar a Papá Noel.

Hoy por la noche cantaré unas canciones aquí en un garito donde actúan “Gatowoods”, unos Argentinos de Mendoza que tuvieron el valor de vender todo lo que tenían allá comprarse un par de cajas de sonido, cuatro cables y un Renault 4 rojo (así, como suena…) y tirarse por todo Latinoamérica hasta Méjico, llevan un año de viaje, son una chica y un chico, son pareja y el es compositor, es bueno, tiene un par de díscos editados y la verdad es que suenan muy bien.

Poco más…, lo siento por mi poca agilidad mental en el día de hoy…, hay días que pasa…pero la verdad es que me apetecía escribir con corazón y cabeza pero sólo me ha respondido el corazón…

Seguimos hablando.

Máncora, viernes 14 de diciembre de 2012 son las 9.55p.m


lunes, 10 de diciembre de 2012

Máncora, costa norte do perú

Estou en Máncora, no norte do Perú, apatecíame un chisco sol de playa, viñen con Laura (Berlín), fixémonos moi amigos...é un placer compartir viaxe con ela, xa vos dixen creo que a súa profesion é artista (pintora) e eu como estou nese proceso de ter esa misma profesión pero na música pois.... non sabedes o que me axuda;  fixemos como....1500 km.... e que hai un cacho hasta o norte, collemos un buscama que vai hasta a fontera con ecuador e cando nos pareceu baixámonos, e esto é Máncora un puebliño moi pequeno...xa colgarei fotos..por pouco non atopamos pa durmir jj!, pero xa está todo arreglado... pensamos...
O peor e que salimos ás 4 da tarde de Lima e chegamos hoxe polas....10 da mañá, si... son .....mooooitas horas pero bueno...ben...moi ben!!.
Déixovos que teño que ir ó servicio e.... bueno e tamén está unha señora decíndome que..... acabe señor con la interné.....xa vou oh!...tanta prisa...joer...lleva usté como 30 minutos...mentira...que levarei 28...jj!, no... parece boa muller pero ten unha cara de toxo...mi madriña...estame botando... mira mira ...ponse a fregar e estame dando ca fregona nas zapatillas...mira que é eh!, xa vou oh!...ala ,... que xa escribire á noite a ver se teño algunha foto...
Sigo moi feliz!!!
un biko pra todos!!

viernes, 7 de diciembre de 2012

Lima, que gris tan colorido.


Son as 5.19 p.m da tarde, teño que decir que uso un teclado raro por eso ô mellor vedes unhas tildes raras (non ten das outras) poñereille un sombreiro â letra que o precise que servirâ como til e alguna letra que non queda ben pero...e o que hai...jj.
Levanteime moderadamente ben, onte non sei como pero liâronme e acabamos bailando unha pila xente nun bar discoteca bocateria taxis policia rock and roll salsa mûsica andina.... un mezcladillo de carallo pero paseino moi ben, non viñemos moi tarde e ô chegar aînda contamos un conto fumando un pito no genial "jardin" que ten o hostel o aire libre, e espectacular a verdâ, teño historias pa contar...pero...incribles, David (Texas) ê un tipo impresionante, muy mîtico...jajaja!, canto nos rimos...
Bueno, ahora falando doutras cousas... Lima, ou o barrio de Barranco mais ben de momento ê perfecto para estar, para quedarse e… hasta pa vivir, ê unha mezcla de conto entrañable sonando nun vinilo, en cada esquina que pisas encontras algo distinto, Laura (de Berlin) que ê pintora e estâ buscando inspiraciôn tamên por eiquî… dîceme que lle da moita pena sôlo de pensar que ten que marchar dentro de dûas semanas, a verdâ e que e moi agradable e sôlo de andar pola ehî a min vêñenseme moitas ideas a cabeza cousa que me alegra pero non sabedes canto...
Non sei como describir o color que ten a ciudâ… ten ese gris suave pero â vez cun colorido pero que vai moito con ela tamên moi suave, rojos, verdes …. pero non son rojos e verdes de ahî… son como descoloridos , son preciosos… e que estâ todo como no mismo contexto, a xente… as casas... non existe ningûn "edificio sin alma" como dî Laura, (algûn si)..os edificios sin alma son as torres de mil pisos parriba ou bloques de edificios…tamên hai moitas flores por todos lados e realmente precioso, perfectamente vivirîa un larga temporada eiquî... e que me gusta moito.
Como calquera gran ciudâ, hai certas zonas a certas horas que non ê recomendable andar cousa que incumplimos pero sôlo unhos momentos…hai que saber saberse administrar neses casos…jj
A comida…pois moi rica e…barata…digamos que por 6 soles (unhos 2 euros) tês un plato do dîa…moi ben a verdâ, durmo e almorzo por 9 euros mais menos e de momento todo moi ben nese aspecto…
A festa…pois ôs peruanos gûstalles a festa… si si, pero bastante eh!, case tanto coma min… baila paiquî baila palô que se tumba que se taramba que sei eu… ala…o carallo ê que xa te embelañaron e xa non te deixan sentar…no, ê genial.
Levaba sin ver un español …pois desde que salîn deî…hoxe apareceu un navarro de Pamplona, vive en Medellîn cunha beca ou non sei que…o tema ê que o envidio…porque xa vos dixen que Medellîn…. Pois ê outra cousa…e majo o chaval…de inglês imos os dous…mais ou menos… eu cando non entendo xa sabedes… digo… yeah yeah… e todo solucionado, posiblemente algunha vez me dirîan… eres tonto… e eu.. yeah yeah…pero bueno…ê algo que me deixa durmir perfectamente.
Agora teño o lado no outro pc un tipo encantador, fala un pouco castellano, ê da Repûblica Checa, tipo superior eh!, sempre se estâ rindo…jaja, mira… dîdolle…Miroslav!(ê como se chama)… ves…xa se estâ rindo –jajaa!, e moi salao…gûstalle a cerveza… buuuf!! Pero sabe mexar…
Rapazas…pois hai moitas… todas moi guapas ê moi saladas… digo no hostel, temos todos unha bonita relaciôn…
Bueno… “uy que charla te dao…mañana hablas tû” como dice o outro, ah! por certo Sabina e Serrat… esos rojos capitalistas…estân seguindo a miña gira moi de cerca… si si… chego a Bogotâ…chegan eles ô dîa seguiente, voume a Medellîn… eles tamên… chego a Lima… eles chegaron o dîa antes… non poden vivir sin min…ah! E sabedes por ejemplo canto podîa costar unha entrada en Bogotâ?... pois 100 euriños de nada… mala polilla os foda!!!, e non me digades que non teñen a culpa… que sî… moita SÎ…  e voume calmar porque…bueno… Miroslav!!!...jajaja!, a ver… imos tomarlle algo??... jajaja!!...hablamo un pico mâs despasio…jjajajaa!!, que salao…, pois eso que xa vos deixo que me cansei de escribir…estou feliz…moi feliz… que me acordo moito de vôs… das miñas mulleres… da mamâ, da miña irmâ, das abuelas…e… de ti… si… tamên me acordo moito de ti.

E como estou no barrio de Vargas Llosa e non moi lexos da sûa casa dêixovos unha pequena frase que dixo e ca cal estou moi de acuerdo:

"Sólo un idiota puede ser totalmente feliz"

Boas noites para vôs, boas tardes por eiquî.

Lima, 7 de diciembre do 2012, son as 5.53 p.m

miércoles, 5 de diciembre de 2012

Lágrimas nunha "tarde típicamente bogotana"


Neste apéteceme escribir en galego normativo de Goo.
Mañá como sabedes cambio de cultura, de maneiras de vivir e ata quizás maneiras de sufrir, voume a Lima quizás hasta fin de ano, pode que as navidades as pase alí.
Buff...amigos... marcho de Colombia con lágrimas nos ollos, que máis queredes que vos diga,voume co corazón tan encollido... que non creo que me estenda moito..., lévome máis do que nadie pode imaginar...síntome moi afortunado de poder conocer semejante cultura e de facer verdadeiros amigos, sei que vou volver e sei que terei casa, cama e un plato quente na mesa, sigo sin palabras pa poder escribir o que sinto... a todos e cada un dos que me fixeron medrar un chisquiño máis como persona e ós que me fixeron saber a ciencia certa que o mundo está cheo que xente boa aínda que fillos de puta tamén hai pero son poucos e cobardes, a todos.... GRACIAS!!!! (ós fillos e puta tamén gracias que de todos se aprende...)
Quero facer mención especial a Wolf e familia, Andrés Correa, Paola, Carolina e Diana por darme todo a cambio de nada, por non deixarme acariñar en ningún momento a soledá e por facerme sentir un dos vosos.

E despídome cunha frase dunha nena de 7 anos para que teñades unha pequena idea da magia que desprende a xente xa desde nenos; vendo unha obra de títeres cun guión genial do meu amigo Mágico Herrera do Perú, ó acabar a función abriu un foro para que a xente opinara, Mágico comenzou o foro preguntando que entenderamos ca obra, esta nena levantou a mau e dixo:

“ Pues... yo entendí que... dá igual de que color, raza o país seamos si las personas se aman tienen que estar juntas ”.

Pois eso.

Mañá xa escribirei desde Lima.

Boas días.

Bogotá, miércoles 5 de Diciembre son as 10 da mañá.

viernes, 23 de noviembre de 2012

Colombia; primeiras horas....

Difícil es de describir la ciudad que me recibió el 20 de noviembre, la verdad es que no sé como hacerlo, de momento vivo en el barrio mas entrañable de la ciudad, el barrio de la Candelaria donde cuenta la historia que nació Bogotá y justo al lado de la plaza del Chorro, una placita tan increíble no sólo por su aspecto sino porque además, es donde  se juntan todas las noches músicos para tocar y cantar, es algo muy especial, evidentemente yo ya estuve en ese ambiente, sería un delito no acercarme... no tengo fotos aunque imagino que alguna podré conseguir porque lo cierto es que hay momentos en que dudas si hecharte a correr o cantarte otra más jj!, a partir de las 10 de la noche no es recomendable estar alborotando por allí porque como dicen se despiertan las aves nocturnas de vuelo raso y aunque yo no destaco por estranjero con dinero porque incluso he pasado por colombiano hasta que he abierto la boca jaja!, si que he notado miradas en la nuca pero yo creo que era porque anteayer había una chica preciosa (pero de verdad) allí y su compañero de vida no le estaba gustando como yo la miraba, nada grave porque al final nos hicimos amigos, ella y yo también nos hicimos amigos pero con la mirada jj!;  también es una plaza donde el mercado de vicios llama la atención por su naturalidad, lo cierto es que es sorprendente.
En el hostel comparto vida con mucha gente de Colombia, Alemania, eeuu (en pequeñito)jiji, Suecia, Panamá entre otros, nadie de España lo cual casi me alegra, hice buenas migas con un Alemán, publicista que está de visita en Colombia todo el mes con líos amorosos..., un Colombiano de Cali, médico (un tipo cultísimo por cierto) estuvo en médicos sin fonteras por todo el mundo y una sueca rubia como no podía ser de otra forma, todos hablan el español dado que mi ignorancia en idiomas estranjeros queda en evidencia al decir "jelou", pero hago mis pinitos y hasta hay veces que me entienden... jj!.
La comida es muy rica, barata, por 5000 pesos (unos 2 euros) puedes comer decentemente, el café... espectacular, yo lo tomo casi sin azúcar se me puede creer que es exquisito y no me hace revoluciones intestinales!! , es una maravilla.
Bogotá es una ciudad de contrastes en todos los aspectos, el clima es muy cambiante te puedes levantar a las 9 de la mañana con 20 grados y a las 2 de la tarde hacer 10, hacer sol durante una hora y al rato ponerse a llover, es muy interesante culturalmente, la gente es amable, te regalan el corazón ( neso parecen Galegos) al poco de conocerte, hijos de puta pues también los hay como en cualquier parte del mundo, pero de 100 te puedes encontrar uno, por lo menos a mí y en estos tres días de camino por la ciudad, porque he caminado mucho en estos días , pero mucho eh! desde la mañana a la noche y eso que a mí caminar ya sabéis lo que gusta..., pero esto es diferente, he rerrido problamente una esquiniiiiita muy pequeña de Bogotá y la edificaciones son modernas (no todas) pero con un tono de dulce de café suave, "son añejas". También he pagado un precio alto por una genialidad teatral en la calle que contaré con pelos y señales cuando encuentre el momento porque es digna de un guión de Berlanga, sólo decir que camino más ligero porque ando sin 300 euros menos jeje!! de lo cual aunque parezca mentira casi me alegro.
Ayer por la tarde he quedado con Claudia y Paola dos amigas encantadoras que me han llevado en coche por todo el norte después de recorrer ese cachito más de Bogotá durante una hora es que una ciudad descomunal  andas andas y parece que no mueves, hemos llegado a una parte alta de la montañas donde se ve la ciudad de noche y es espectacular el mirador, hoy subiré al otro mirador, el de Montserrate desde donde se ve "todo lo que te puedas imaginar" es lo que dicen; he "tenido mal de altura" nombre de canción por cierto jj!, aunque ahora estoy mejor pero es que estamos a 2600 metros de altitud y el mirador de Montserrate está a 3600 allí comeremos y a ver si realmente he superado ese pequeño mal...
¿¿Es una ciudad peligrosa??, en cierta medida pues sí, soy sincero, hay muchas zonas que sí que notas las miradas en la nuca pero no por celos, sino porque se respira cierto ambiente digamos que hostil y hasta a veces con unos gramos de peligrosidad, hay que andar con varios ojos (más de dos), poco dinero y un andar sencillo, cierto es que he llegado en una época más complicada porque como dicen por aquí "los ladrones andan alborotados"saben que en esta época (las navidades) la gente tiene dinero porque las empresas dan unas primas altas, (en ese aspecto en España tenemos suerte, esto nunca va ocurrir) y a los cacos se les eriza la piel.
Sólo decir así rápido y corriendo que la impresión es muy buena a pesar de todo (cuanto me acuerdo de ciertas personas...)
Bueno, creo que me estoy excediendo aunque me quedan cosas por contar y sólo llevo tres días aquí, lo cierto es que estoy muy feliz de estar conociendo esta cultura, estoy rebién!! jj!, por cierto, el festival intercultural en el que yo en principio voy a participar está teniendo problemas para desarrollarse por el tema de seguridad, aunque en principio de momento sigue adelante, escribiré en cuanto tenga noticias, porque de ello depende mi visita a Medellín y Caragena, lugares que necesito conocer...por último decir que hoy sí que voy a conocer la noche colombiana que ya son horas, me prometieron que sería tan espectacular como diferente.
Y de momento me despido con una frase como no podía ser de otra forma y estando en Colombia... de Gabriel García Márquez, la recordé después de la función de teatro callejero que me ofrecieron el primer día en Bogotá, dice así:

"La sabiduría nos llega cuando ya no nos sirve de nada."

 Bogotá ás 12:02 pm do 23 novembro de 2012.